ราะมดปลวกอย่างพวกเจ้าเข้ามาขวาง มู่เฉียนซีก็คงจะหนีไปไม่ได้ พวกเจ้ารนหาที่ตายชัด ๆ!”
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
ชั่วครู่หนึ่ง ทั้งสองฝ่ายจึงได้ต่อสู้กันอย่างไม่อาจแยกออกจากกันได้
น่าเสียดายที่หอฉงโหลวบนเมฆาได้อันตรธานหายไปแล้ว มู่เฉียนซีจึงอดดูพวกสุนัขทั้งสองฝ่ายนี้กัดกัน
หอฉงโหลวกล่าว “นายท่าน เราจะไปที่ใดกันขอรับ?”
“ฉวยโอกาสตอนที่เป่ยกงจั๋วถูกคนของเผ่าวิญญาณร้ายขวางอยู่ตอนนี้ไปหาเสี่ยวไป๋ที่ตำหนักเป่ยหานก่อน แต่จะว่าไป ข้าก็ต้องขอบใจคนของเผ่าวิญญาณร้ายมากเลยทีเดียว ที่เปิดโอกาสนี้ให้กับข้า” มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
หอฉงโหลวกล่าว “ตำแหน่งแดนเหนือ ตำหนักเป่ย ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
.
.
