่างในชุดสีเขียวร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางการโจมตีของเขาเอาไว้ และอุ้มมู่เฉียนซีพุ่งขึ้นไปกลางอากาศ
“หุ่นเชิด!”
“บัดซบ!”
เป่ยกงจั๋วตามขึ้นไปกลางอากาศ แต่ความเร็วของเขาช้ากว่าชิงอิ่งเล็กน้อย
ประตูหอฉงโหลวบนเมฆาเปิดอ้าต้อนรับมู่เฉียนซี ชิงอิ่งอุ้มมู่เฉียนซีเข้าไปด้านใน
มู่เฉียนซีหันไปยิ้มกับเป่ยกงจั๋วและกล่าวว่า “เป่ยกงจั๋ว ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะ! คิดจะจับข้า หึ! เจ้ากลับไปอาบน้ำนอนซะเถอะ!”
กล่าวจบ หอฉงโหลวบนเมฆาก็เคลื่อนตัวเข้าสู่ปุยเมฆและหายลับไป เป่ยกงจั๋วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับคำพูดนี้ของมู่เฉียนซีนัก
ตูม! การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นกลางอากาศ
ทว่า ในตอนนั้น หอฉงโหลวบนเมฆาได้อันตรธานหายลับไปแล้ว การโจมตีของเขาจึงไร้ประโยชน์
ครืน เปรี้ยง เปรี้ยง!
ทันทีที่เขากรุ่นโกรธ เขาจึงลืมควบคุมพลัง ทำให้สายฟ้าปกป้องดินแดนลงทัณฑ์เขา
สีหน้าของเป่ยกงจั๋วดำคล้ำเสียยิ่งกว่าก้นหม้อเสียอีก จากนั้นเขาก็ข่มกำลังไว้และลงไปยังพื้นดิน
คนของเผ่าวิญญาณร้ายเหล่านั้นโกรธเกรี้ยวขึ้น “บัดซบ! นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะปกป้องเจ้านั่นจนหนีไปได้”
“ไข่มุกวิญญาณทมิฬและผลึกวิญญาณราชาทมิฬของพวกเราหลุดมือไปจนได้!”
“บัดซบยิ่งนัก! พวกเจ้าตายซะเถอะ!”
ลูกไก่อยู่ในกำมือแล้วแท้ ๆ แต่ก็หนีรอดไปจนได้ สิ่งนี้ทำให้คนของเผ่าวิญญาณร้ายโกรธแค้นราวกับเปลวไฟลุกโหม จึงได้ลงมือโจมตีเป่ยกงจั๋วอย่างบ้าคลั่ง
เป่ยกงจั๋วเองก็โกรธไม่แพ้กัน “หากไม่ใช่เพ
