อมแพ้ สิ่งนี้ทำให้เล่อฝานโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟยิ่งกว่าเดิม
ปรมาจารย์แห่งแคว้นกล่าวด้วยความอารมณ์ที่ประทุเดือดว่า “อินรั่วเฉิน ตอนนี้ตำหนักเป่ยหานเคลื่อนกองกำลังทั้งหมดเพื่อออกตามล่าตัวมู่เฉียนซีอยู่ นึกไม่ถึงเลยว่านางจะมาอยู่กับเจ้า นี่เจ้าไม่กลัวว่าจะเอาความวุ่นวายมาสู่แคว้นเทพฟ้านอินของพวกเราบ้างเหรอ?”
อินรั่วเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “แคว้นเทพฟ้านอินของพวกเราจำเป็นต้องเกรงกลัวตำหนักเป่ยหานด้วยเหรอ?”
“นั่นน่ะสิ! แคว้นเทพฟ้านอินอันยิ่งใหญ่ของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องแสดงความอ่อนแอต่อตำหนักเเป่ยหาน!”
“หัวหน้าหอมู่เป็นถึงสหายของโอรสศักดิ์สิทธิ์ การที่โอรสศักดิ์สิทธิ์ช่วยหัวหน้าหอมู่เอาไว้ก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
“อันที่จริงประมุขน้อยมู่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย หัวหน้าตำหนักเป่ยหานต่างหากที่ใช้คนอื่นเพื่อให้ตัวเองสำเร็จผลแล้วกลับลืมบุญคุณคน”
ทุกคนล้วนแต่ตั้งตนยืนอยู่ฝ่ายมู่เฉียนซี ทำให้แคว้นเทพฟ้านอินมีความมั่นใจที่จะไม่เกรงกลัวต่อตำหนักเป่ยหาน
ปรมาจารย์แห่งแคว้นโกรธเกรี้ยวจนสีหน้าดำคล้ำเขียวขึ้นแล้ว และตอนนี้เล่อฝานก็กำลังถูกมู่เฉียนซีโจมตีอย่างต่อเนื่องจนรับมือไม่ทันแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่ได้เจอกับมู่เฉียนซี เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้ที่มีพลังขั้นจักรพรรดิแห่งภูตผู้หนึ่งจะเก่งกาจได้ถึงขั้นนี้
เล่อฝานกล่าวดูถูกเหยียดหยามว่า “อินรั่วเฉิน ข้านึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าในฐานะที่เป็นโ
