นถึงตะวันอยู่เหนือหัว อินรั่วเฉินก็ยังไม่หยุด
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าตัวเองถูกชะล้างจิตใจจากภายในสู่ภายนอกแล้ว ขณะเดียวกันสีหน้าของอินรั่วเฉินตอนนี้ซีดเผือดลงมาก
เมื่อสวดบทสุดท้ายจบ เขาก็หยุดลง และค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
ทุกคนล้วนแต่คุกเข่าก้มลงกราบ “ขอบพระคุณโอรสศักดิ์สิทธิ์!”
“ขอบพระคุณโอรสศักดิ์สิทธิ์!”
ในกลุ่มคนกลุ่มนี้ มีคนผู้หนึ่งลุกพรวดขึ้นด้วยความมั่นใจ
แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของคนผู้นั้นจะดูธรรมดาทั่วไป แต่อินรั่วเฉินก็มองเห็นนางแล้ว
และตอนนี้นางกำลังจ้องมองไปที่เขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง อินรั่วเฉินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขายังจำภาพที่ถูกนางตีด้วยด้ามไม้กวาดได้อย่างชัดเจน ภายใต้สายตาที่นางมองมาที่เขาเช่นนี้ ทำให้เขาอดที่จะรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวไม่ได้เลย
และในตอนนี้เอง เสียงหัวเราะเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านโอรสศักดิ์สิทธิ์สวดได้ไม่เลวเลย แต่เป็นถึงโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งแคว้นเทพฟ้านอินจะสวดมนต์เก่งเอาใจคนอย่างเดียวก็คงไม่พอ พลังความแข็งแกร่งต่างหากล่ะคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”
.
