นั้นเขาก้มลงเก็บกล่องที่บรรจุผลึกวิญญาณราชาทมิฬใบนั้นขึ้นมา
มู่เฉียนซีกล่าว “กระบวนท่านี้ของเจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าเองก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้ากระมัง!”
อินรั่วเฉินกล่าว “กระบวนท่านี้ใช้กับแม่นางมู่ไม่ได้ผลหรอก มันใช้ได้ผลกับคนชั่วร้ายเท่านั้น ซึ่งเผ่าวิญญาณร้ายของคนพวกนั้นต้องชั่วร้ายที่สุดเป็นแน่ ถึงได้หายสาบสูญไปอย่างไร้เงาเช่นนั้นได้”
มู่เฉียนซีเอายาลูกกลอนหลายขวดยื่นให้เขา “สีหน้าเจ้าไม่ค่อยจะดีนัก รีบกินยาฟื้นฟูพลังเถอะ! เจ้าใช้แสงแห่งธรรมไปมากถึงเพียงนั้น อีกไม่นาน คนของแคว้นเทพฟ้านอินต้องแห่กันมาที่นี่แน่ เราจะหนีหรือว่าจะ…”
การที่อินรั่วเฉินใช้กระบวนท่านี้ ก็ส่งผลกระทบต่อตัวเขาเองเหมือนกัน
ตอนนี้เขารู้สึกอ่อนแอมาก มู่เฉียนซีมองแวบเดียวก็รู้แล้ว
อินรั่วเฉินยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบใจแม่นางมู่มาก!”
หลังจากที่เขากินยาลูกกลอนของมู่เฉียนซีไปได้ไม่นาน กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกสี่ร่างก็ได้แผ่ซ่านใกล้เข้ามา
สีหน้าของมู่เฉียนซีกับอินรั่วเฉินพลันเปลี่ยนไปในทันที “ยังมีคนของเผ่าวิญญาณร้ายมาอีกเหรอ?”
ร่างในชุดคลุมยาวสีดำสี่ร่างจรดตัวลงมาจากกลางอากาศ พวกเขามองไปที่อินรั่วเฉินและกล่าวว่า “มิน่าล่ะว่าเหตุใดพวกสวะไร้ประโยชน์นั่นถึงได้พ่ายแพ้ได้ ที่แท้ก็รับมือกับโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินนี่เอง”
“ส่งของในมือเจ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ แล้วเจ้าก็จบชีวิตตัวเองซะ มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าได้ตายทั้งเป็น
