องพวกเขาจะคุกเข่าลงตรงหน้าบรรดาเพชรฆาตเหล่านี้
“ข้า ข้ามอบผลึกวิญญาณราชาทมิฬให้เจ้าแล้ว เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ! ข้าเป็นถึงยอดฝีมือขั้นสูงสุด พลังของข้าไม่ธรรมดา น่าจะมีประโยชน์ต่อทุกท่าน!”
ชั่วครู่นั้นเอง คนของเผ่าโบราณล้วนแต่ไม่อยากเชื่อว่านี่คือความจริง
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าเผ่า เขา…เขาทอดทิ้งทุกคนในเผ่าเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดถึงได้เอาตัวรอดอยู่คนเดียวเช่นนี้
นายน้อยแห่งเผ่าได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจนิ่งอึ้งไปเช่นกัน “ท่านพ่อ นี่ท่านพูดอะไรออกมา?”
“หัวหน้าเผ่า เหตุใดถึงได้ทำเช่นนี้?”
“……”
หัวหน้าเผ่าโบราณกล่าวด้วยความโกรธว่า “พวกเจ้าเสียงดังเกินไปแล้ว”
ขอเพียงแค่มีชีวิตรอดเท่านั้น ขอแค่มีชีวิตรอด…
นายน้อยแห่งเผ่ารู้สึกเสียใจมาก ท่านพ่อของเขาที่เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะช่วยชีวิตกลับมา นึกไม่ถึงเลยว่าจะเห็นแก่ตัวไม่สนใจความเป็นความตายของคนในเผ่าเช่นนี้
“ต่อให้ข้าต้องฆ่าตัวตาย ข้าก็ไม่มีทางยอมถูกพวกคนกลุ่มนี้ฆ่าแน่นอน”
“มีหัวหน้าเผ่าเช่นนี้ ช่างเป็นความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของข้าจริง ๆ”
“……”
ความผิดหวังและความสิ้นหวังของแต่ละคนทำให้พวกเขาอยากฆ่าตัวตาย
คนชุดคลุมยาวสีดำผู้นั้นมองไปที่พวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา คนของเผ่าโบราณคงทำได้เพียงแค่ปลิดชีพตัวเอง เมื่อไม่อยากให้คนพวกนั้นลงมือ
และในตอนนี้เอง คนทั้งเจ็ดที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือเหล่านั้นก็ได้สติขึ้นมาแล้ว พวกเขาพยายามนึกถึงเรื่องราวที
