าหนีรอดไปได้หรอก พวกเจ้าทุกคน ต้องตาย!”
สีหน้าของคนเผ่าโบราณซีดเผือดลง หัวหน้าเผ่าโบราณมองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ปรมาจารย์ทุกท่าน เหตุใดถึงได้ยืนมองอยู่เฉย ๆ ล่ะ รีบมาช่วยสิ!”
“เหอะ ๆ ๆ! ช่วยอย่างนั้นเหรอ เมื่อครู่เจ้ายังขู่บังคับพวกข้าอยู่เลย ตอนนี้เผ่าโบราณของพวกเจ้าเกิดเรื่องขึ้นแล้วยังจะมาให้พวกข้าช่วยอีกอย่างนั้นเหรอ?” นักปรุงยาเหล่านี้กล่าวเย้ยหยันขึ้น
“เจ้าไม่ได้ยินที่เจ้าประหลาดเหล่านั้นพูดรึไงว่าพวกมันจะฆ่าให้หมดไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว พวกมันจะฆ่าพวกเจ้าด้วย”
“อย่างไรเสียก็ต้องตายกันทั้งหมดนี่ พวกข้าไม่มีทางช่วยเผ่าโบราณของเจ้าหรอก”
คนลึกลับกลุ่มนี้แข็งแกร่งมากเกินไปแล้ว ต่อให้มีกำลังในการต่อสู้มากมายเพียงใดก็ไม่มีทางสู้ได้
อีกอย่างพวกเขาก็เป็นนักปรุงยา กำลังการต่อสู้ก็ไม่ได้แข็งแกร่งนัก!
อ๊า! เสียงร้องโหยหวนดังลั่นขึ้นเป็นระลอก ๆ
เผ่าโบราณในตอนนี้นองไปด้วยเลือด คนเหล่านี้ลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมอำมหิตมาก
อินรั่วเฉินเห็นเช่นนี้เข้าก็ตกใจตัวสั่นเล็กน้อย ก้มหน้าก้มตาท่องบทสวด “อมิตตาพุทธ อมิตตาพุทธ อมิตตาพุทธ…”
เขารู้ว่าการที่ไม่ลงมือตอนนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ด้วยนิสัยส่วนตัวของเขา ไม่สามารถทนเห็นการเข่นฆ่าที่โหดร้ายเช่นนี้ได้จริง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “พระ นี่เจ้าทนดูต่อไปไม่ได้แล้วใช่หรือไม่?”
อินรั่วเฉินเป็นคนใจดำ เขาเคยหลอกนางมาครั้งหนึ่งแล้ว เขาเป็นคนใจดำ!
แต่ควา
