ล่านักปรุงยาหลอมยา หวังว่านายน้อยแห่งหุบเขาจะไม่ถือสากระมัง!”
“เอ่อ ไม่ถือสา ๆ! เชิญปรมาจารย์มู่ทางนี้!”
เมื่อมาถึงสถานที่ปรุงยา คนอื่น ๆ ก็เริ่มทำการปรุงยาทันที
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีเดินมา พวกเขาก็เหลือบมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาอันเย่อหยิ่ง จากนั้นก็ปรุงยาต่อ
นักปรุงยาเหล่านั้นเริ่มทำการปรุงยา และแสดงพลังวิญญาณของตัวเองออกมา พวกเขาใช้เวลาไปถึงครึ่งค่อนวัน ในที่สุดการหลอมยาก็สิ้นสุดลง
ทุกคนล้วนแต่หลอมยาออกมาได้สำเร็จ แต่หัวหน้าเผ่าจะกินยาลูกกลอนของใครก่อนนั้นเป็นปัญหาใหญ่
“ต้องกินยาของข้าก่อน ยาของข้ากินแล้วโรคภัยไข้เจ็บหายทันที ไม่จำเป็นต้องใช้ยาของพวกเจ้า”
“หยุดกล่าววาจาเหลวไหลได้แล้ว ยาของข้าต่างหากล่ะที่ได้ผลดีที่สุด”
“……”
พวกเขาแก่งแย่งกันจนหน้าดำคร่ำเครียด สุดท้ายนายน้อยแห่งเผ่าก็ตัดสินใจยาก ทำได้เพียงแค่ให้นักปรุงยาแห่งเผ่าโบราณตรวจสอบคุณภาพของเม็ดยาเพื่อเป็นการตัดสิน
ยาลูกกลอนของผู้ใดคุณภาพดีที่สุด จะให้หัวหน้าเผ่ากินก่อน!
ไม่นานนัก ก็ให้หัวหน้าเผ่ากินยาเข้าไปทีละเม็ด จนสุดท้ายอาการของหัวหน้าเผ่าก็ทรุดลงเรื่อย ๆ
ทั่วทั้งร่างกายของหัวหน้าเผ่าเริ่มเกิดหมอกควันสีดำขึ้น นักปรุงยาเหล่านั้นเห็นเช่นนี้ต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น!
“เป็นเช่นนี้ไปได้ยังไง?”
“มันต้องไม่เป็นเช่นนี้สิ!”
“นี่มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่!”
ในตอนนี้เอง นักปรุงยาท่านหนึ่งที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดก็กล่าวขึ้นว่า “ลองกินยาของ
