ข้าดูเถอะ!”
มู่เฉียนซีหันไปมองนักปรุงยาท่านนั้น ร่างของคนผู้นี้มีกลิ่นอายอันชั่วร้ายมาก
มู่เฉียนซีกล่าว “ให้ข้าลองก่อนเป็นเช่นไร?”
ทุกคนตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่ได้หลอมยา เจ้าจะเอาอะไรมาลอง”
“แม้ว่าข้าจะไม่ได้หลอมยา แต่ก่อนจะมาที่นี่ ท่านอาจารย์ของข้าได้มอบยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งให้ข้ามา และข้าคิดว่ายาลูกกลอนของข้าสามารถรักษาอาการป่วยของท่านหัวหน้าเผ่าได้”
“จะรักษาได้ยังไง ปรมาจารย์จางไม่รู้ถึงอาการป่วยของท่านหัวหน้าเผ่า ยาที่หลอมออกมาไม่มีทางรักษาท่านหัวหน้าเผ่าได้!”
“นั่นน่ะสิ! เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวานที่นี่อีกเลยนะ!”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วขึ้น “ทุกท่านยังไม่ได้เห็นยาลูกกลอนของข้าเลย อย่าเพิ่งด่วนตัดสินได้หรือไม่!”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบเอายาลูกกลอนออกมาให้พวกข้าดูสิ”
ทันทีที่มู่เฉียนซีเอายาลูกกลอนออกมา สีหน้าท่าทางของนักปรุงยาเหล่านี้ก็เปลี่ยนไปทันที
“พระเจ้าช่วย! ฝีมือการหลอมยาของปรมาจารย์จางก้าวหน้าถึงขั้นนี้แล้วเหรอ”
“ยาเม็ดนี้ช่างหอมยิ่งนัก!”
“ตาเฒ่านั่นกินยาวิเศษเข้าไปกระมัง! นึกไม่ถึงเลยว่าจะหลอมยาเช่นนี้ออกมาได้”
นายน้อยแห่งเผ่ากล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “ปรมาจารย์ทุกท่าน นี่พวกท่าน…พวกท่านหมายความว่าบางทียาเม็ดนี้อาจจะใช้ได้ผลอย่างนั้นเหรอ”
พวกเขากล่าว “หากยาลูกกลอนระดับนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้วละก็ เกรงว่าทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศคงไม่มีผู้ใดรักษาท่านหัวหน้าเผ่าได้แล้ว”
