พวกเขาไม่กล้าดูถูกมู่เฉียนซีเลยแม้แต่น้อย
ต่อให้เจ้าหนุ่มผู้นี้จะไม่ค่อยได้เรื่อง แต่อาจารย์ของเขาก็มีฝีมือที่ยอดเยี่ยมมาก
มู่เฉียนซีกล่าว “อีกครึ่งชั่วยาม ท่านหัวหน้าเผ่าโบราณก็จะฟื้นขึ้นมา ทุกท่านรอสักครู่!”
นายน้อยแห่งเผ่าพยักหน้า ส่วนนักปรุงยาท่านอื่นต่างพากันห้อมล้อมมู่เฉียนซีด้วยความตื่นเต้น และถามเรื่องราวของปรมาจารย์จาง
พวกเขาไม่มีผู้ใดนึกถึงเลยว่าปรมาจารย์จางได้ตายไปแล้ว
ส่วนปรมาจารย์เทียนผู้นั้นก็ยืนจ้องมองมู่เฉียนซีอยู่ที่มุมมืด
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มเย้ยหยันขึ้น ไม่รู้ว่าทางด้านอินรั่วเฉินเป็นอย่างไรบ้างแล้ว แต่ทางด้านนางได้ดึงหางเจ้าจิ้งจอกตัวหนึ่งออกมาได้แล้ว
เวลาครึ่งชั่วยามผ่านไปเร็วมาก ไม่นานนักท่านหัวหน้าเผ่าก็ฟื้นขึ้นมา เขาเอามือคลำศีรษะที่บวมเป่งพลางกล่าวว่า “นี่ข้า…ข้าเป็นอะไรไป?”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อป่วยหนัก ปรมาจารย์มู่ท่านนี้ใช้ยาลูกกลอนของท่านอาจารย์เขาช่วยชีวิตท่านพ่อเอาไว้ขอรับ”
หัวหน้าเผ่ามองดูชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาธรรมดาผู้นั้นอย่างพินิจพิจารณา นึกไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มธรรมดา ๆ ผู้นี้จะเป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้
หัวหน้าเผ่าโบราณกล่าว “ต้องขอบคุณปรมาจารย์มู่มาก บุญคุณครั้งนี้ข้าต้องตอบแทนอยางแน่นอน!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านหัวหน้าเผ่าพักฟื้นร่างกายก่อนเถิด อีกประมาณสองวันท่านก็สามารถลุกเดินได้แล้ว”
หลังจากนั้นท่านหัวหน้าเผ่าโบราณก็มีเรื่องที่ต้องพูดคุยกับบุตรชาย
