“แต่ข้า…”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “อินรั่วเฉิน เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ คิดจะโกหกคนอื่นก็ต้องเตรียมการให้รอบคอบ”
ปัง! นางดึงอินรั่วเฉินเข้ามาและผลักเขาลงบนเตียงด้วยความรุนแรง
“แม่นางมู่ นี่เจ้า เจ้าจะทำอันใด?”
มู่เฉียนซีกล่าว “อินรั่วเฉิน เราก็เคยไปหอคณิกามาด้วยกันแล้ว เจ้าก็คงรู้กระมังว่าต้องทำเช่นไร! รีบส่งเสียงครวญครางเร็วเข้าสิ! ข้ารอฟังอยู่!”
“ส่งเสียงครวญครางอย่างนั้นเหรอ?” อินรั่วเฉินจ้องมองมู่เฉียนซี
“เจ้าก็ลองนึกถึงเสียงเมื่อคืนนั้นดูสิ นึกออกเดี๋ยวเจ้าก็ร้องครวญครางเป็น”
ความทรงจำที่อินรั่วเฉินไม่อยากจะจดจำในค่ำคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในสมองของเขาทันที
แต่ผลลัพธ์ที่ได้…
ผลลัพธ์ที่ได้คือหน้าตาของอินรั่วเฉินแดงก่ำ พลางกล่าวว่า “ไม่ได้! ข้าทำไม่เป็น”
มู่เฉียนซีกล่าว “ทำไม่เป็น! หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าใช้วิธีวางยาเจ้า?”
“ยาของแม่นางมู่ใช้กับข้าไม่ค่อยได้ผลมากนัก!”
“หึ ๆ ๆ! ไม่ค่อยได้ผลมากนักอย่างนั้นเหรอ เช่นนั้นข้าก็จะเพิ่มปริมาณให้มากขึ้นเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า เจ้าคิดว่ามันจะเป็นเช่นไร?” มู่เฉียนซียิ้มอย่างชั่วร้ายพลางมองไปที่เขา
รอยยิ้มของมู่เฉียนซีนี้ทำให้อินรั่วเฉินไม่สบายใจจริง ๆ
“ขะ ข้า…”
มู่เฉียนซีกล่าว “ลงมาเถอะ! ข้ากลัวว่าใช้ไปแล้วเจ้าจะกลายเป็นสวะไร้ประโยชน์เอา มิสู้ใช้ไม้ตายดีกว่า”
มู่เฉียนซีนั่งลงข้าง ๆ และกล่าวว่า “อู๋ตี้ เสี่ยวหง มอบให้เป็นหน้าที่ของพวกเจ้าแล้ว”
อู๋ต
