“นายท่านถามมาได้เลย!” เขาเอามือเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดพรายออกมาบนหน้าผาก เจ้าลูกชายตัวดี นึกไม่ถึงเลยว่าจะสร้างปัญหาใหญ่เช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “เห็นแก่ที่เจ้าอายุมากแล้ว และยังเป็นท่านเจ้าเมืองของเมืองนี้มานานหลายปี ข้าอยากรู้ว่าบริเวณรอบ ๆ เมืองของเจ้ามียอดฝีมือที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษปรากฏอยู่บ้างหรือไม่?”
อินรั่วเฉินบอกว่าอยู่บริเวณรอบ ๆ นี้ ต่อให้เป็นตระกูลที่ซ่อนตัวออกจากโลกภายนอกก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะไม่เคยปรากฏตัวออกมา
ตราบใดที่ปรากฏตัวออกมาก็ต้องมีเบาะแสแน่นอน
“นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตด้วย! เรื่องนี้…เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้จริง ๆ ข้า…”
“พูดออกไปไม่ได้ เช่นนั้นเจ้าก็เข้าไปนอนในโลงได้เลย” น้ำเสียงของมู่เฉียนซีพลันเย็นยะเยือกลงหลายเท่า
ท่านเจ้าเมืองผู้นี้กลัวความตายมาก สุดท้ายจึงเผยความลับออกมาจนได้
“ห่างออกไปไม่ไกลจากเมืองนี้มีป่าสัตว์วิญญาณอยู่แห่งหนึ่ง ป่าแห่งนั้นไม่มีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าไปใกล้ บางครั้งก็มียอดฝีมือผู้ลึกลับอย่างไม่อาจคาดเดาฝีมือได้โผล่อยู่แถวนั้น ดูเหมือนว่าจะออกมาจากป่าแห่งนั้น” ท่านเจ้าเมืองกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าว “ดู ๆ แล้วเจ้าคงไม่กล้าพูดโกหก!”
“ไปกันเถอะ!”
ภายในชั่วพริบตาเดียวร่างของทั้งสองก็ได้อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา หากไม่ใช่เพราะว่าตรงหน้ายังมีอาหารเหลืออยู่บนโต๊ะแล้วละก็ ท่านเจ้าเมือ
