หญิงสาวผู้งดงามในตอนนี้ถูกมู่เฉียนซีผัดแป้งแต่งหน้าทาปากจนฉูดฉาด
อินรั่วเฉินมองตัวเองในกระจก เขาอยากลบสิ่งที่แต่งแต้มบนใบหน้าของเขาออกเสียเหลือเกิน
“อย่าเชียวนะ! เจ้าดูสิเจ้างดงามเพียงใด” มู่เฉียนซีรีบห้ามเขาเอาไว้
“แม่นางมู่…” นี่เป็นครั้งแรกที่อินรั่วเฉินมองนางด้วยสายตาที่โศกเศร้าใจเพียงนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “แต่งเช่นนี้ ต่อให้พวกนั้นเดาถูกว่าโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินแต่งเป็นหญิง แต่ไม่มีทางเดาถูกถึงรูปลักษณ์นี้ได้แน่นอน เจ้าทนกล้ำกลืนไปก่อนแค่ไม่กี่วัน รอให้เจ้าจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้วค่อยแต่งเป็นชายเหมือนเดิม”
“ข้ารับรองว่าข้าจะปิดปากเงียบ ไม่บอกใครแน่นอน”
แม้ว่านางจะกล่าวออกไปเช่นนี้ แต่นางก็ยังรู้สึกเสียดายมากที่ดินแดนสี่ทิศไม่มีกล้องถ่ายรูป
หากมีกล้องถ่ายรูป นางจะใช้กล้องสามร้อยหกสิบองศาถ่ายออกมาสักร้อยรูปมอบให้อินรั่วเฉินเก็บไว้เป็นที่ระลึก
ขัดมู่เฉียนซีไม่ได้ อินรั่วเฉินจึงจำต้องอดทนแต่งหญิงเช่นนี้ต่อไป
มู่เฉียนซีกล่าว “เอาล่ะ เจ้านำทางเถอะ!”
เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ มู่เฉียนซีแปลงกายให้อินรั่วเฉินได้สมบูรณ์แบบมาก แม้ว่าจะมีคนของตำหนักเทพคอยตรวจสอบ แต่พวกเขาก็จับพิรุธใดไม่ได้เลย
หากพวกเขารู้ว่าสาวงามผู้นี้คือโอรสศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาแล้วละก็ คาดว่าความเชื่อในพุทธศาสนาของพวกเขาต้องพังทลายลงอีกครั้งแน่นอน
แดนตะวันตกกว้างใหญ่มาก พวกเขาเดินทางไกลมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนขอ
