ไม่นานนักข่าวก็ถูกส่งมา เมื่ออินรั่วเฉินเปิดอ่านก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
กู้ไป๋อี!
อินรั่วเฉินที่สวมเสื้อผ้าอาภรณ์สตรีในตอนนี้เอนกายเอกเขนกนอนรักษาอาการบาดเจ็บอยู่บนเตียง
ฉึก! เข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งออกไปมุ่งเป้าไปที่จุดไท่หยางของอินรั่วเฉิน
อินรั่วเฉินเอียงตัวหลบ เขามองมู่เฉียนซีและกล่าวขึ้นเสียงดังว่า “แม่นางมู่!”
มู่เฉียนซีพุ่งตัวเข้าไปใกล้เขาและกล่าวว่า “อินรั่วเฉิน ข้าคิด ๆ ดูแล้ว ข้าว่ากำจัดเจ้าเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี” มู่เฉียนซีขยับเข้าไปใกล้เขาอีก จากนั้นก็เอาเข็มยาเข็มหนึ่งออกมาและปักเข้าตรงจุดไท่หยางของเขา ก่อนจะกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่กลัวพิษ แต่ข้าสามารถโกนหัวเจ้าแล้วเอาเจ้าไปแขวนไว้ที่ประตูเมืองได้ ให้คนทั้งเมืองได้ชื่นชมในเรือนร่างของโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินเป็นเช่นไร”
อินรั่วเฉินกล่าว “เช่นนั้นก่อนที่แม่นางมู่จะลงมือ ข้าจะทำลายร่างของตัวเองก่อน เจ้าก็จะไม่มีวันได้ฝักกระบี่ของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ไปครอบครอง และเจ้าก็จะไม่มีไพ่ตายที่จะไปรับมือกับพิฆาตวิญญาณ”
เขาไม่เกรงกลัวต่อความตายเลยแม้แต่น้อย!
“เอาความตายมาขู่ เจ้ามันยอดเยี่ยมจริง ๆ! โอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอิน! เจ้ามันไม่เชื่อฟัง แถมยังไม่เกรงกลัวต่อความตายอีก! เช่นนั้นข้าจะส่งตัวเจ้าให้กับคนตำหนักเทพ”
มู่เฉียนซีเดินออกไปโดยที่ไม่มองหน้าเขาแม้แต่น้อย
พระองค์นี้รับมือได้ยากมาก เช่นนั้นก็มาสู้กันให้พังกันไปข้างหนึ่งเลยก็แล้
