ของพวกเขา
ปัง ปัง ปัง! พวกเขาแต่ละคนต่างล้มลงไปบนพื้น มู่เฉียนซีกล่าวเสียงแผ่วเบา “นอนหลับไปสักครึ่งชั่วยามนะ ประเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะลืมเรื่องทั้งหมดนี้ไป”
จากนั้นร่างของนางเคลื่อนไหว มู่เฉียนซีมุ่งหน้าไปทางที่พวกเขาชี้ทางให้
อินรั่วเฉินยังไม่ตาย บางทีฝักกระบี่อาจจะยังอยู่ที่เขาก็ได้ ต้องหาตัวเขาให้เจอก่อน
เขาไม่ได้อยู่ในตำหนักเทพ แต่อยู่ข้างนอก โอกาสที่นางจะแย่งชิงฝักกระบี่กลับมานั้นมีมากขึ้นแล้ว
มู่เฉียนซีเดินทางอย่างรวดเร็ว พลังจิตอันแข็งแกร่งถูกแผ่ซ่านออกมา และนางก็รับรู้ได้ว่าบริเวณรอบ ๆ นี้ไม่มีกลิ่นอายของยอดฝีมืออยู่เลย
“มังกรเพลิง เจ้าว่าเป็นฝีมือของพิฆาตวิญญาณหรือไม่?”
“ฟังจากคนพวกนั้นเล่าแล้วก็เหมือนจะเป็นฝีมือของพิฆาตวิญญาณเลยขอรับ แต่หากเป็นพิฆาตวิญญาณ โอรสศักดิ์สิทธิ์ยังจะมีชีวิตรอดอยู่อีกเหรอนายท่าน”
“บางทีพวกเราอาจจะประเมินความสามารถของอินรั่วเฉินต่ำไปก็ได้! เดิมทีพิฆาตวิญญาณก็ถูกอาถิงทำจนได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วด้วย”
ตอนนี้ไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลย ค้นหาอินรั่วเฉินให้เจอก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที!
มู่เฉียนซีเดินทางไปถึงครึ่งทาง และทันใดนั้นเองแสงแห่งธรรมก็ส่องสว่างเจิดจรัสอยู่ทางด้านหนึ่ง
เสียง ตูม! ดังสนั่นขึ้น แม้ว่ามู่เฉียนซีจะอยู่ห่างไกลจากแสงแห่งธรรมนั้นมาก แต่นางก็รับรู้ได้ถึงการสั่นสะเทือนของผืนดินใต้ฝ่าเท้าของนาง
แสงแห่งธรรมอันบริสุทธิ์นั้นมู่เฉียนซีคุ้นเคยมาก นั่น
