คือพลังของอินรั่วเฉิน
ดวงตาสีดำขลับเปล่งประกายขึ้น ในที่สุดก็หาเจอแล้ว
นางพุ่งตัวมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อินรั่วเฉินหนีทัน หรือให้คนของแคว้นเทพฟ้านอินเอาตัวอินรั่วเฉินไปเสียก่อน
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
การต่อสู้ยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุด มู่เฉียนซีก็เข้าไปใกล้เขตบริเวณการต่อสู้นั้นแล้ว
ในตอนนี้อรหันต์ทั้งสามของแคว้นเทพฟ้านอินได้ห้อมล้อมอินรั่วเฉินเอาไว้ สีหน้าของอินรั่วเฉินซีดเผือด พลังอันเข้มแข็งเกรียงไกรนั้นเสื่อมทรุดจนเป็นม้าตีนปลายแล้ว แต่อินรั่วเฉินกลับไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ!
“โอรสศักดิ์สิทธิ์ กลับไปกับพวกเราเถอะ!”
“ตราบใดที่ท่านล้างบาปความชั่วร้ายออกไป ท่านหัวหน้าแคว้นไม่มีทางลงโทษท่านหนักแน่นอน”
“โอรสศักดิ์สิทธิ์ หากท่านจะฝืนดันทุรังต่อไป พวกเราคงทำได้เพียงแค่ล่วงเกินท่านแล้ว”
สองมือของอินรั่วเฉินประสานกัน ดวงตามองไปที่อรหันต์ทั้งสามและกล่าวว่า “ตอนนี้รั่วเฉินยังกลับไปไม่ได้! ไม่อาจกลับไปถูกขังคุกได้ ไม่อาจทำลายวิชาธรรมะได้ ทำได้เพียงแค่ล่วงเกินแล้ว”
ไม่นานนักพวกเขาก็ลงมือเปิดศึกสู้รบกันอีกครั้ง และการต่อสู้ในครั้งนี้ก็ดุเดือดยิ่งกว่าเดิม
อินรั่วเฉินรับมือกับอรหันต์ทั้งสาม เขาย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่นอน มู่เฉียนซีก็ไม่ได้คิดจะลงมือในตอนนี้
แม้ว่านางจะมีกำลังการต่อสู้ขั้นจักรพรรดิ แต่นางก็ยืนมองพวกเขาต่อสู้จนพ่ายแพ้กันไปทั้งสองข้างด้วยความยินดี
ก็ใครใช้ให้อินรั่วเฉินหล
