อกลวงนางกันล่ะ!
ตีกันเลย! ตีกันไปเลย! ขอแค่อย่าให้อินรั่วเฉินตายก็พอ
มู่เฉียนซีมองดูความสนุกอยู่ข้าง ๆ และชื่นชมในทักษะวิญญาณวิชาแห่งธรรมของแคว้นเทพฟ้านอินมาก
แสงสีทองส่องอร่ามดุจดั่งดวงตะวันสาดแสงก็มิปาน
มู่เฉียนซีมองดูพวกเขาต่อสู้กันด้วยความใจร้าย อินรั่วเฉินก็ดื้อรั้นดึงดันมาก ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะอดทนยืนหยัดได้ถึงครึ่งชั่วยาม
พรวด! เขากระอักเลือดสีแดงสดออกมา แสงแห่งธรรมอันบริสุทธิ์ผุดผ่องและสุกสกาวนั้นพลันจืดจางลง และไม่สามารถปกป้องเขาได้อีกต่อไป
ตุบ! ร่างของอินรั่วเฉินร่วงลงมากระแทกกับพื้น
จีวรสีเหลืองอ่อนของเขาในตอนนี้ได้ขาดหลุดลุ่ยเป็นริ้ว ๆ ไม่เหลือชิ้นดี
ร่างของเขาร่วงตกลงมากระแทกพื้น อาการบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถคืบคลานขึ้นมาได้ เขามองไปที่อรหันต์ทั้งสามและกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ทำ และข้าก็ยังกลับไปไม่ได้ ข้า…ข้าจะต้องพิสูจน์ความจริงให้กระจ่าง!”
อรหันต์ทั้งสามกล่าว “ท่านหัวหน้าแคว้นตรวจสอบทุกอย่างชัดเจนแล้ว โอรสศักดิ์สิทธิ์ ผู้ออกบวชไม่อาจกล่าววาจาโป้ปดได้”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็ได้แต่ทอดถอนใจ เมื่อก่อนไม่ว่าอินรั่วเฉินจะทำสิ่งใด ทุกคนก็ล้วนแต่เคารพเลื่อมใสในตัวเขาทุกอย่าง เขาผู้เป็นเทพศักดิ์สิทธิ์ ผู้มีความเมตตากรุณาเป็นอย่างยิ่ง!
แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่พันธนาการแต่อย่างใด
ตอนนี้ได้กระทำความผิดใหญ่หลวง แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่เข้าข้างเขา ไม่มีใครเชื่
