อเขาเลย
“โอรสศักดิ์สิทธิ์ เรากลับกันเถอะนะ!”
หนึ่งในอรหันต์ท่านหนึ่งเข้ามาประคองอินรั่วเฉินไว้
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! ในตอนนี้เอง พวกเขาไม่ได้ระมัดระวังตัวเลยสักนิด
พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าเข็มยาขนาดเล็กและบางทิ่มแทงเข้าที่ท้ายทอยของพวกเขาแล้ว พวกเขารู้สึกเหมือนยุงกัดเท่านั้น ภายในชั่วพริบตาเดียวสมองของพวกเขาก็ว่างเปล่า และร่างของพวกเขาก็ล้มลงไปกับพื้น
ร่างร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าอินรั่วเฉิน อินรั่วเฉินยิ้มขึ้นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใสบริสุทธิ์ แต่เป็นรอยยิ้มที่สื่อสารความในใจได้ดีที่สุด
“แม่นางมู่ เจ้ามาแล้ว!”
ตุบ! เขาทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ดวงตาทั้งสองข้างหลับสนิท และล้มนอนลงกับพื้น
มู่เฉียนซีเอามือลูบหน้าตัวเองเบา ๆ ปลอมตัวมาขนาดนี้แล้ว เจ้าหมอนี่ก็ยังจำนางได้ทั้ง ๆ ที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! เข็มยาหลายเข็มปักเข้าร่างอินรั่วเฉิน นางลงมืออย่างหนัก
คนที่เคยทำไม่ดีกับนางเช่นนี้ นางไม่ปักเข็มยาลงบนจุดไท่หยางก็นับว่ามีความเมตตามากแล้ว
ช่วยไม่ได้ ต้องให้เจ้าหมอนี่ฟื้นขึ้นมาเพื่อถามเรื่องฝักกระบี่
เพิ่งจะลงเข็มได้ไม่นาน มู่เฉียนซีก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายหลายกลิ่นเข้าใกล้มา แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ต้องเป็นเหล่าอรหันต์เหล่านั้นเป็นแน่
นางไม่อยากเผชิญการต่อสู้ซึ่ง ๆ หน้า ดังนั้นจึงต้องพาตัวเขาไป!
“เสี่ยวหง แบกเขามา เร็วเข้า!”
เดิมทีแคว้นเทพฟ้านอินได้ปิดข่าวเอาไว้แล้ว แต่นับ
