อู๋ตี้ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจึงออกมาจากมิติพันธสัญญา
“นายท่าน!” พวกมันมองมู่เฉียนซีด้วยความเป็นห่วง
อู๋ตี้กล่าว “นายท่าน กู้ไป๋อีเคยโกหกนายท่านซะที่ไหนกันเล่า! พวกเขาเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน คงจะ…”
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงขรึมว่า “เสี่ยวไป๋ไม่มีทางโกหกข้าเด็ดขาด!”
คนจิตใจโหดเหี้ยมชั่วร้ายอย่างเป่ยกงจั๋วยอมไว้ชีวิตเสี่ยวไป๋ นั่นเป็นเรื่องที่แปลกมาก
แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็แค่ใช้อุบายเพื่อทำให้เสี่ยวไป๋ลำบากใจเท่านั้น เรื่องเหล่านี้เสี่ยวไป๋ไม่ได้เอามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นของเป่ยกงจั๋วก็ดูเหมือนเรื่องตลกก็เท่านั้น
เสี่ยวไปไม่มีทางโกหกนาง จะต้องมีบางอย่างที่ทำให้เป่ยกงจั๋วไม่สามารถฆ่าเสี่ยวไป๋ได้แน่นอน แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้น ต่อให้เป่ยกงจั๋วไม่ฆ่าเขา เป่ยกงจั๋วก็ไม่มีทางดูแลเขาดีเป็นแน่
แม้ว่าจะร้อนใจดั่งไฟสุมอก แต่นางก็รู้ตัวดีว่าหากกลับไปที่ตำหนักเป่ยหานในตอนนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
หอฉงโหลวบนเมฆาเดินทางในความว่างเปล่า มันกล่าวถามว่า “นายท่าน พวกเราจะไปที่ไหนกัน?”
เป่ยกงจั๋วไม่มีทางยอมรามือแน่นอน เขาต้องการจับตัวนาง อันดับแรกเขาต้องควบคุมตำหนักเป่ยหานแน่นอน
รูปร่างหน้าตาเช่นนั้น หากบอกใครว่าเขาคือเสี่ยวไป๋ก็จะไม่มีผู้ใดสงสัยเป็นแน่!
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงขรึมว่า “ไปแดนตะวันตก! ข้าจะไปเอาฝักกระบี่คืน!”
ในเมื่อหัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินไม่รักษาสัจจะ ไม่ยอมส่งต
