ั้นไปเพื่อตัวเองจะได้มีเวลาครอบครองตัวนางแต่เพียงผู้เดียว!
ครอบครองร่างกายของนาง! ในใจมีเรื่องแอบแฝง!
“ไม่ใช่การรังแก!”
“นี่เจ้ากล้าเล่นลิ้นกับข้าเหรอ?”
“นี่เป็นรางวัลต่างหากล่ะ!” จิ่วเยี่ยกล่าว
“รางวัลอะไรของเจ้า?”
“ซีประสบพบเจอกับอันตราย ในที่สุดก็คิดถึงข้า และนี่ก็เป็นรางวัลของเจ้า!”
จูบอันแนบแน่นสัมผัสลงบนผิวเนียนขาวราวหิมะของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีเบะปากก่อนจะกล่าวว่า “ผู้ช่วยเหลือย่อมมีความดีความชอบ ข้าต่างหากที่ควรจะให้รางวัลเจ้า”
มู่เฉียนซีเอนกายนอนข้างมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้นซีก็ให้รางวัลข้าเลยสิ”
มู่เฉียนซีโผขึ้นไปบนร่างจิ่วเยี่ยและกัดเขา!
ทำลายความพยายามอันยิ่งใหญ่ไปแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้จิ่วเยี่ยรู้สึกไม่พอใจในรางวัล เขาจึงไม่พยายามขอรางวัลอีกต่อไป!
ทิวทัศน์ของฤดูใบไม้ผลิอันไร้ที่สิ้นสุด ซวนอีเจ็บปวดมาก หลังจากที่ฟื้นขึ้นมากลับถูกหมอลืม
และผู้ที่เจ็บปวดมากที่สุดก็คือจื่อโยว เขาบ่นพึมพำว่า “พอได้อยู่กับคนงามเยี่ยก็ไม่สนใจอะไรเลย ตอนนี้แดนนรกวุ่นวายจนจะเป็นโจ๊กอยู่แล้ว”
องค์ชายแห่งคุกโลหิตเกือบจะฆ่าองค์หญิงตระกูลมู่แห่งราชวงศ์ตงหวงตาย ตอนนี้พวกมดปลวกเหล่านั้นฉวยโอกาสตอนที่เยี่ยไม่อยู่ก่อเรื่อง อู๋หยาจึงพยายามตามให้เยี่ยกลับไป
แต่ดูเหมือนว่าเยี่ยจะไม่ได้รีบกลับขนาดนั้น
อย่างน้อยก็ต้องทำให้คนงามทรมานหลายรอบก่อนถึงจะกลับได้กระมัง!
มู่เฉียนซีรู้สึกสะลึมสะลือเหมือนตนเองเหย
