อีรู้ตัวเองดีมาโดยตลอดว่าเขาสู้หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้ ทำได้เพียงยอมนาง!
เพราะเขาเป็นห่วงนายน้อยจริง ๆ
ซวนอีกล่าว “นับตั้งแต่นายน้อยกลับมาจากแย่งชิงฝักกระบี่ที่สถานที่เหนือสุดแห่งแดนเหนือ นายน้อยก็มอบภารกิจหนึ่งให้กับข้า ว่าหากวันใดวันหนึ่งนายน้อยจะฆ่าเจ้า ให้ข้าขวางเขาอย่าได้คำนึงถึงสิ่งใด ให้ข้าปกป้องเจ้า!”
“และหากเกิดเรื่องขึ้นกับนายน้อย พวกเราองครักษ์ซวนต้องฟังคำสั่งเจ้าแต่เพียงผู้เดียว มอบให้เป็นหน้าที่ของเจ้าจัดการ”
“นายน้อยให้ความสำคัญกับเจ้ามาก การต่อสู้ในวันนั้น นายน้อยต้องลำบากใจมากแน่นอน”
นางคิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้แน่ แต่เมื่อได้ยินซวนอีกล่าวเช่นนี้ ภายในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
จิตสังหารในวันนั้นเป็นเรื่องจริง แต่สิ่งใดกันที่ทำให้เขาต้องทรยศต่อความรู้สึกตัวเอง ตัดสินใจลงมือฆ่านางเช่นนั้น
แล้วสิ่งใดกันที่ทำให้เขารู้ว่าตัวเขาจะเดินมาถึงจุดนั้น
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี มู่หลินหลางทำอันใดกับอวิ๋นซิวกันแน่
ซวนอีกล่าวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นายน้อยอยู่ที่ไหน เขา…”
วันนั้น เขาเห็นอย่างชัดเจนว่ามู่เฉียนซีเป็นคนแทงนายน้อย เขาควรจะโกรธเกลียดนาง แต่นายน้อยไม่โกรธเกลียดนาง เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปโกรธเกลียดนางด้วยเหตุใด
.
