น้อยแค่นี้”
ผู้ที่รู้เรื่องนี้ตายไปแล้ว ตายไปอย่างไร้ร่องรอย!
เขาไม่อาจบอกความจริงออกไปได้ หากบอกไปองค์หญิงไม่มีวันอภัยให้เขาเป็นแน่
มู่หลินหลางมองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “เจ้าจะลงมือเอง หรืออยากให้ข้าลงมือด้วยตัวข้าเอง”
“ช่างน่าขำยิ่งนัก เจ้าคิดว่ามีคนเยอะแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ! ที่นี่มันดินแดนสี่ทิศนะ ทำไมข้าต้องกลัวเจ้าด้วย” มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มเย้ยหยันขึ้น
แม้ว่าจะตกอยู่ในสภาพที่อับจนหนทาง แต่ก็ยังคงพร่างพราว
วิญญาณที่แข็งแกร่งนั้นดูเหมือนกำลังหัวเราะเยาะพวกเขาเหล่านั้นก็มิปาน
มู่หลินหลางกล่าว “เจ้ามันช่างน่ารังเกียจเหมือนพ่อของเจ้าไม่มีผิด ลงมือ!”
องครักษ์สามร้อยนายเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่คนอ่อนด้อยที่เป่ยกงจั๋วส่งมาเหล่านี้จะเทียบได้
ในตอนนี้พวกเขาล้วนแต่อยากหนีแล้ว แต่ก็หนีไม่รอด!
มู่หลินหลางกล่าว “ข้าปิดมิติแห่งนี้เอาไว้แล้ว ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่สามารถเข้ามาช่วยพวกเจ้าได้”
มู่เฉียนซีกวัดแกว่งกระบี่มังกรเพลิงและกล่าวว่า “ที่นี่คือดินแดนสี่ทิศ ไม่ว่าก่อนหน้านี้พลังของเจ้าจะแข็งแกร่งมากเพียงใด ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้าขั้นสูงสุดแล้วเท่านั้น”
ฝ่ายตรงข้ามมียอดฝีมือสามร้อยนาย หากคิดจะแก้ไขสถานการณ์ในครั้งนี้ เกรงว่าต้องจัดการผู้เป็นนายเสียก่อน!
ร่างในชุดม่วงพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า มู่หลินหลางกล่าวดูถูกเหยียดหยามว่า “ช่างไม่รู้
