ป๋เหยียนเอ๋อร์ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว แต่หมิงจีมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับคำสาปของจิ่วเยี่ย
โน้มน้าวตำหนักเป่ยหานไม่ได้ ทางด้านตำหนักตงจี๋ก็เช่นกัน
ลูกน้องของมู่หลินหลางก็มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวเท่านั้น ตราบใดที่มอบกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ให้พวกเขา พวกเขาก็จะไม่ทำศึกสู้รบนี้!
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “เงื่อนไขอีกข้อคือมู่เฉียนซีต้องตาย มู่เฉียนซีต้องตายเท่านั้น!”
ความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายไม่ใช่สิ่งที่แคว้นเทพฟ้านอินมาจะมาตัดสินได้เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว จิตใจที่เมตตาก็ไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้
และเขาก็ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงเพียงนั้น!
สุดท้ายเขาก็เอาไพ่ที่เหนือกว่าออกมา “ผู้คุมแดนไม่มีทางให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแน่นอน หากพวกเจ้าจะเปิดศึกสู้รบกันจริง ๆ คนที่ไม่ได้อยู่ในแดนแห่งนี้ทั้งหมดจะถูกขับไล่ออกไปทั้งหมด!”
“นอกจากองค์รัชทายาทเป่ยกงกับมู่หลินหลางแล้ว หัวหน้าตำหนักเป่ยหาน ดวงจิตของหมิงจี รวมถึงคนของแดนนรกทั้งหมดจะถูกขับไล่ออกไป!”
จะขับไล่เสี่ยวไป๋ไปอย่างนั้นเหรอ!
มู่เฉียนซีคิ้วกระตุกพร้อมกับความรู้สึกโกรธเกรี้ยวที่ปะทุขึ้นมา “ตาเฒ่าหัวโล้น นี่เจ้าพูดบ้าอะไร! เสี่ยวไป๋คือหัวหน้าตำหนักเป่ยหาน เป็นคนของดินแดนสี่ทิศ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาขับไล่เขาไปด้วย!”
หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินกล่าว “แต่พลังของเขาเหนือขีดจำกัดของดินแดนสี่ทิศแล้ว!”
“ช่างเป็นคำโต้แย้งอย่างไร้เหตุผลยิ่งนัก!”
“นี่เป็นคำพูดของท่านผู้คุมแดน
