”
ทางด้านหมิงจีก็ไม่ยอมไปแน่นอน หากต้องกลับไปที่แดนนรกจริง ๆ นางต้องถูกหวงจิ่วเยี่ยฆ่าจนดวงจิตดับสลายเป็นแน่
ส่วนกู้ไป๋อีเองก็ไม่อยากจากไปเช่นกัน!
ทั้งสองฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง สถานการณ์มาถึงทางตันแล้ว!
หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินกล่าวว่า “ข้ามีข้อเสนอ!”
“ว่ามา!”
“ว่ามา!”
ทั้งสองฝ่ายแสดงความสนใจขึ้นมาพร้อมกัน
หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินกล่าว “ทะเลไม่หวนคืน ทะเลแห่งนั้นไร้ซึ่งผู้คนอาศัย พวกเจ้าทั้งสองฝ่ายเปิดศึกสู้รบกันที่นั่นได้ โดยการส่งคนไปสามคน เอาชนะให้ได้สองในสาม!”
“คนแรก คือคนที่องค์รัชทายาทเป่ยกงกับคนที่องค์หญิงหลินหลางส่งมา!”
“คนที่สอง เป็นการต่อสู้ระหว่างหัวหน้าตำหนักของทั้งสอง!”
“คนที่สาม เป็นการต่อสู้ของนายน้อยกับประมุขน้อย!”
“ฝ่ายใดได้รับชัยชนะจะได้สิ่งที่ตัวเองต้องการไป เช่นนี้ก็จะสามารถลดจำนวนผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตลงได้มาก แถมยังไม่ทำลายความมั่นคงของดินแดนสี่ทิศอีกด้วย เป็นเช่นไร?”
“ไม่ได้!”
“ไม่ได้!”
น้ำเสียงที่เปล่งคำว่า ‘ไม่ได้’ สองเสียงนี้ล้วนออกมาจากฝ่ายของตำหนักตงจี๋เพียงฝ่ายเดียว
นั่นก็คือไป๋อู๋ห่ายและเฟิงอวิ๋นซิว!
ไป๋อู๋ห่ายกล่าว “ไม่ได้เด็ดขาด มันไม่ยุติธรรม ความแข็งแกร่งของข้ากับกู้ไป๋อีห่างชั้นกันมากเกินไป!”
ทั้งสองล้วนแต่เป็นหัวหน้าตำหนัก แต่ไป๋อู๋ห่ายผู้เป็นหัวหน้าตำหนักกลับกล่าวคำพูดนี้ออกมาอย่างไร้ยางอาย ไม่ไว้หน้าตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เขาต้องการมีชีวิต ไม่ต้องการไว้
