หานส่งข่าวมาบอกไป๋อู๋ห่ายว่ากู้ไป๋อีไม่ได้อยู่ในตำหนัก ไป๋อู๋ห่ายจึงตื่นเต้นมาก!
“ทำลายตำหนักเป่ยหานก่อน ตัดกองกำลังที่คอยหนุนหลังมู่เฉียนซีซะ มู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อีก็เหมือนสุนัขไร้บ้านแล้ว”
ไป๋อู๋ห่ายมองไปที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่งและกล่าวว่า “ลงมือกับตำหนักเป่ยหานได้เลย ภารกิจนี้ข้ามอบหมายให้เจ้าเป็นคนจัดการ เจ้าเข้าใจสถานการณ์ในตำหนักเป่ยหานดี คงจะไม่มีปัญหาอะไร!”
ชายวัยกลางคนผู้นี้กล่าว “ท่านหัวหน้าตำหนักวางใจได้ ข้าน้อยทำภารกิจนี้สำเร็จได้แน่นอน”
ไป๋อู๋ห่ายจัดสรรกำลังคนให้เขาไปไม่น้อย ไม่นานนักเขาก็นำกองทัพบุกไปที่ตำหนักเป่ยหาน
คนของตำหนักเป่ยหานกำลังเป็นห่วงประมุขน้อยและหัวหน้าตำหนักที่ออกไปจากตำหนักทั้ง ๆ ที่ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ นึกไม่ถึงเลยว่าตำหนักตงจี๋จะน่ารังเกียจเช่นนี้ ฉวยโอกาสตอนที่ท่านหัวหน้าไตำหนักม่อยู่ลอบโจมตี!
“ตำหนักตงจี๋นำกำลังคนมาบุกแล้ว ตอนนี้พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน! รีบเปิดค่ายกลป้องกันเร็วเข้า!”
“เร็ว!”
ค่ายกลป้องกันของตำหนักเป่ยหานกองกำลังระดับสาม ต่อให้ตำหนักตงจี๋ทุ่มสุดกำลังก็ยากที่จะทำลายค่ายกลป้องกันนี้ได้
แต่ทุกอย่างก็มักจะมีข้อยกเว้นเสมอ!
ฉ่า! หลังจากที่เปิดค่ายกลป้องกันได้ไม่นาน จู่ ๆ ค่ายกลป้องกันก็แตกสลายลง
สีหน้าของผู้อาวุโสรองพลันเปลี่ยนไปมาก “เป็นไปได้ยังไง ค่ายกลป้องกันของตำหนักเป่ยหานจะแตกสลายง่าย ๆ เช่นนี้ได้ยังไง!”
น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกเ
