ายท่าน นายท่านทิ้งข้าไว้ก่อนก็ได้ หาที่ซ่อนข้าเอาไว้ก่อนก็ได้”
มังกรเพลิงสื่อสารกับมู่เฉียนซีทางจิต
มู่เฉียนซี “เจ้าน่าจะรู้จักเจ้าพิฆาตวิญญาณนั่นดีกว่าข้านะ! หากเขารู้ว่าข้าทิ้งเจ้าไป คาดว่าข้าต้องตายเร็วเป็นแน่”
“แล้วจะทำเช่นไรดีขอรับ?” มังกรเพลิงกล่าวด้วยความกลัดกลุ้มใจ
“มังกรเพลิงอย่างข้ามันไร้ประโยชน์เองขอรับที่สู้พิฆาตวิญญาณไม่ได้!”
“ค่อย ๆ คิดหาทางไปทีละขั้นก็แล้วกัน!”
ทันใดนั้นเอง สัญชาตญาณของมู่เฉียนซีก็บอกนางว่าอันตรายกำลังเข้ามาใกล้ตัว!
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ มู่เฉียนซีเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง
ไม่นานนัก นางก็เอายาพิษที่สะสมเอาไว้เหล่านั้นออกมาและโรยไปทั่วทั้งห้อง
ดวงตาสีแดงเลือดดุจดั่งอัญมณีคู่นั้นมองมู่เฉียนซีอย่างพิจารณาและกล่าวว่า “แมวน้อย หนีเร็วเหมือนกันนะ!”
มู่เฉียนซี “เจ้าคนหลอกลวง สลัดหนีไม่พ้นจริง ๆ!”
“ต่อให้เจ้าปิดบังกลิ่นอายเจ้าสวะไร้ประโยชน์นั่นไป แต่ตราบใดที่ข้าต้องการหาเจ้าข้าก็หาเจออยู่ดี ตอนนี้เจ้ายอมเชื่อฟังข้าแต่โดยดีเถอะนะ อย่าได้เปลืองแรงหนีอีกเลย!”
มุมปากของพิฆาตวิญญาณยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่ามู่เฉียนซีไม่อาจหนีรอดไปจากเงื้อมมือของเขาได้แน่นอน
“ข้ายอมรับนะว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก ต่อให้ข้ามีสิบชีวิตข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าอยู่ดี แต่ตราบใดที่เจ้ายังคงกลัวพิษของข้า เช่นนั้นมันก็ยังไม่ถึงจุดจบของชีวิตข้า”
เสียง ปัง! ดังขึ้นหนึ่งครา มู่เฉียน
