ู่เฉียนซีหยิบแผนที่แดนเหนือออกมากาง และเดินมุ่งหน้าไปที่เทือกเขาอันกว้างใหญ่ ป่าสัตว์วิญญาณที่กว้างใหญ่อันดับสามแห่งแดนเหนือ
ในระหว่างทางที่มู่เฉียนซีหนี มังกรเพลิงก็กล่าวขึ้นมาว่า “พิฆาตวิญญาณมีบางอย่างที่แปลก ๆ ไปขอรับ!”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “มีสิ่งใดที่แปลกเหรอ?”
“เขาเป็นจิตวิญญาณกระบี่ พิษของนายท่านไม่มีผลต่อเขาสิถึงจะถูก! อย่างเช่น สมมุติว่านายท่านวางยาพิษข้า ข้าก็ไม่มีทางโดนพิษของนายท่าน”
“อีกอย่าง เมื่อก่อนนิรันดร์ก็เคยวางยาพิษกับพิฆาตวิญญาณเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ผล พิฆาตวิญญาณหลอกนายท่านหรือไม่ว่าเขาโดนพิษ?”
เมื่อนึกได้เช่นนี้ มังกรเพลิงก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้วจริง ๆ
หากไพ่ใบสุดท้ายของนายท่านใช้ไม่ได้ผล แล้วจะทำเช่นไรดีล่ะ
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าแน่ใจว่าเขาโดนพิษจริง ๆ”
มังกรเพลิงกล่าวด้วยความสงสัย “แปลกมาก”
“พิษใช้ได้ผลก็นับว่าเป็นเรื่องดี ตอนนี้รีบหนีก่อนเถอะ!”
มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายอันตรายกำลังเข้ามาใกล้อีกครั้งแล้ว ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ!
ทว่า เขาแก้พิษของมู่เฉียนซีได้แล้ว นางต้องเร็วกว่านี้ ต้องเร็วกว่านี้…
หนีอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทาง ตอนนี้ร่างของมู่เฉียนซีอาบท่วมไปด้วยเหงื่อ นางถูกพิฆาตวิญญาณบีบบังคับอย่างจนตรอกที่สุด
นางยังเอาศักยภาพของตัวเองออกมาอย่างต่อเนื่อง นางหนีเอาชีวิตรอดด้วยความเร็วที่เกิดขีดจำกัดของตัวเองแล้ว แต่ระยะห่างของทั้งสองก็ยังคงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
