“อะไรนะ! สัตว์ร้ายโบราณอย่างนั้นเหรอ?”
“สิงโตทองลวงตาดุร้ายและเจ้าเล่ห์มาก พวกเรารีบหนีเร็วเข้า!”
“หนีเร็ว!”
ถึงแม้ว่ากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์นี้จะดึงดูดใจมากเพียงใด แต่ตอนนี้ก็ต้องเอาชีวิตรอดก่อน!
หากไม่รอด ทุกอย่างก็จบสิ้น!
หลังจากที่ไป๋อู๋ห่ายรู้ว่ามันคือสิงโตทองลวงตา เขาก็รีบเผ่นหนีทันที
ส่วนเฟิงอวิ๋นซิวที่บาดเจ็บสาหัสหมดสติอยู่นั้น ไป๋อู่ห่ายไม่สนใจแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ซวนอี รีบพานายของเจ้าหนีไปเร็วเข้า!”
“ส่วนพวกเจ้า รีบพาไป๋อีหนีไป เร็วเข้า!” มู่เฉียนซีกล่าวกับคนของตำหนักเป่ยหาน
“แล้วประมุขน้อย…”
“ประมุขน้อย ท่าน…”
มู่เฉียนซีกล่าว “อย่ามัวแต่พูดไร้สาระ รีบไปก่อน!”
นางยังไปไม่ได้ ตอนนี้เสี่ยวหงกำลังต่อสู้กับเจ้านั่นอยู่ อีกอย่างท่าทางของเสี่ยวหงก็ดูอ่อนแอมาก
พวกเขารีบล่าถอยอย่างรวดเร็ว แม้แต่อินรั่วเฉินเองก็รีบบอกให้พระภิกษุทั้งเก้าเหล่านั้นหนีไปด้วยเช่นกัน
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นกังวล แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของโอรสศักดิ์สิทธิ์ได้!
มู่เฉียนซีมองอินรั่วเฉินพลางกล่าว “เพื่อฝักกระบี่อันเดียว เจ้าถึงกับไม่สนใจชีวิตเลยเหรอ?”
อินรั่วเฉินตอบ “นี่มันไม่ใช่ฝักกระบี่ธรรมดา แต่มันเป็นฝักกระบี่ของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์”
“ฝักกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์มีค่ากับเจ้าถึงเพียงนี้…” ร่างของมู่เฉียนซีพุ่งไปที่ฝักกระบี่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด
“เสี้ยวเสี้ยว สิงโตทองลวงตาออกมาจากผนึกแล้ว ตอนนี
