้เจ้ายอมไปกับข้าได้รึยัง?”
เมื่อเสี่ยวหงกับสิงโตทองลวงตาต่อสู้กันขึ้น แม้แต่พลังของฝักกระบี่ก็ไม่สามารถยับยั้งมันได้แล้ว
ฝักกระบี่ลอยมาอยู่ตรงหน้ามู่เฉียนซี และเข้ามาสัมผัสมู่เฉียนซีอย่างใกล้ชิด
ในตอนนี้เอง เสี่ยวหงก็กล่าวว่า “นายท่าน รีบเอาฝักกระบี่หนีไปเร็วเข้า ข้าจะสกัดอยู่ด้านหลังเอง”
“หนีไปเหรอ เจ้าคิดว่าที่แห่งนี้เจ้าอยากจะหนีไปเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ?”
ในตอนนี้คนเหล่านั้นก็พบว่าตัวเองเดินวนอยู่ที่เดิม!
เกราะกำบังสีทองเกราะหนึ่งห่อหุ้มพวกเขาไว้
สิงโตทองลวงตาไม่ยอมให้พวกเขาไป พวกเขาก็ไม่อาจหนีไปได้แม้แต่คนเดียว
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของเสี่ยวหง “เจ้ามันรนหาที่ตายจริง ๆ!”
สิงโตทองลวงตากล่าว “เจ้ามันก็แค่แสร้งทำตัวเกรี้ยวกราดไปก็เท่านั้น พลังอ่อนแอเช่นนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าอย่างนั้นเหรอ?”
สถานการณ์ของเสี่ยวหงตอนนี้แย่มาก มู่เฉียนซีมองไปที่คนกลุ่มนั้นที่เดินย้อนกลับมาว่า “ร่วมมือกันจัดการสิงโตทองลวงตานี่ หากเอาชนะมันไม่ได้ ก็ไม่มีใครออกไปจากที่นี่ได้!”
เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาทำได้เพียงต้องทำเช่นนี้แล้ว!
คนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นยอดฝีมือแห่งดินแดนสี่ทิศทั้งสิ้น ภายในชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็พุ่งไปลงมือกับสิงโตทองลวงตานั้นแล้ว
สิงโตทองลวงตาหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าถูกปิดผนึกอยู่ในที่แห่งนี้มานานนับหมื่นปี มดปลวกอย่างพวกเจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้หรอก! ยอมรับในความตายซะ
