คนอื่น ๆ ต่างพยายามดิ้นรนเพื่อจะไปแย่งชิงฝักกระบี่ ส่วนไป๋อู๋ห่ายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ถูกลูกน้องดูแลอยู่และไม่กล้าเข้าร่วมการต่อสู้อีกต่อไป
เขากลัวตาย!
เขายังคงตกตะลึงกับกระบี่นั้นของกู้ไป๋อีไม่หาย!
มู่เฉียนซีก็มีเวลารักษาอาการบาดเจ็บของกู้ไป๋อี เขาบาดเจ็บทั้งภายในและภายนอก แม้แต่พลังจิตก็ได้รับบาดเจ็บด้วย เสี่ยวไป๋อดทนได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์มากแล้ว
หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บให้กู้ไป๋อีเสร็จแล้ว มู่เฉียนซีก็เรียกอู๋ตี้ที่กำลังต่อสู้อย่างสนุกสนานกลับมา
อย่างไรเสีย อู๋ตี้ก็เป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหก คนธรรมดาทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลย
“อู๋ตี้ เฝ้าเสี่ยวไป๋ไว้!”
พรวด! อีกทางด้านหนึ่ง ร่างในชุดดำแดงก็ถูกลำแสงสีทองโจมตีจนกระเด็นลอยออกไป
เฟิงอวิ๋นซิวตะเกียกตะกายขึ้นมาจะต่อสู้อีกครั้ง อินรั่วเฉินมองเขาและกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “นายน้อยอวิ๋นซิว ในเมื่อพ่ายแพ้แล้วเหตุใดถึงยังไม่หยุดอีก เหตุใดต้องให้อาตมาทำร้ายให้เจ็บหนักด้วย”
บัดซบ! เฟิงอวิ๋นซิวแพ้แล้ว แถมยังแพ้จนลุกขึ้นไม่ไหวเช่นนี้อีก
ช่วยไม่ได้ อินรั่วเฉินแข็งแกร่งปานนั้น เขาลงมือเบา ๆ แต่ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย
เฟิงอวิ๋นซิวยิ้มพลางกล่าว “โอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินเก่งกาจสมชื่อจริง ๆ ในเมื่อรู้ดีอยู่แก่ใจแล้ว ก็ทำให้ข้าสมความปรารถนาเถอะ”
อินรั่วเฉินกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “คนที่จะทำให้เจ้าสมปรารถน
