แต่ในขณะที่เขากำลังจะแตะต้องตัวของคนตรงหน้านี้ จู่ ๆ เขาก็หยุดชะงักลง
เขาทำทุกอย่างเพื่อได้รักคนคนนี้ แต่เขารู้สึกว่าสัญชาตญาณทางร่างกายของเขาเข้าใกล้นางได้เพียงแค่นี้
เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?
เพราะเหตุใด?
เฟิงอวิ๋นซิวเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เขารู้สึกสับสนวุ่นวาย คนตรงหน้าไม่สามารถดึงดูดใจเขาได้อีกต่อไป
ภาพลวงตานี้ไม่สามารถทำอะไรเฟิงอวิ๋นซิวได้อีกต่อไป พลันนั้นภาพลวงตานี้ก็ได้มลายหายไปแล้ว!
เฟิงอวิ๋นซิวได้สติกลับคืนมาและมองไปที่ใบหน้าอันคุ้นเคยที่อยู่ใกล้ชิดนี้ เขารู้สึกงุนงงเล็กน้อยและจากนั้นเขาก็ได้เข้าสู่สภาพแวดล้อมอื่น
พลังธาตุวายุปะทุออกมา มู่เฉียนซีกล่าว “อวิ๋นซิว เจ้าออกจากภาพลวงตานั้นแล้ว”
เขาเก็บพลังธาตุวายุนั้นกลับมา มองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
ภายในดวงตาสีอำพันอันสวยงามคู่นั้นสะท้อนใบหน้าอันงดงามนั้นออกมา
เขามองดูเช่นนี้อยู่นานแต่ก็ยังไม่ได้สติกลับมา
ปวดหัว เจ็บปวดใจ และรู้สึกรวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย
เขารู้ว่าเหตุใดเขาถึงออกมาจากภาพลวงตานั้นได้ เพราะว่า…
มู่เฉียนซีโบกมือไปมาตรงหน้าเฟิงอวิ๋นซิวเพื่อเรียกสติเขา “อวิ๋นซิว เจ้าเป็นอะไรไป คงไม่ได้ถูกภาพลวงตานั้นทำให้เจ้าสติเลอะเลือนไปแล้วกระมัง!”
“จะว่าไป ถึงสติจะเลอะเลือนไปข้าก็ยังรักษาให้หายได้ แต่หากเจ้าออกมาจากภาพลวงตานั้นไม่ได้ ข้าก็ไร้หนทางจะรักษาแล้ว”
“เฉียนซี!” เฟิงอวิ๋นซิวเรียกเสีย
