งเบา
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง!”
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง “ในเมื่อเจ้าไม่เป็นอะไรก็ปล่อยมือออกจากข้าได้แล้ว”
เฟิงอวิ๋นซิวปล่อยมือออกจากนางด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกันนั้นก็เห็นว่าข้อมือขาวนวลข้างนั้นในตอนนี้เป็นรอยแดงขึ้นแล้ว
มู่เฉียนซีเอายาออกมาทา เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวอย่างกลัดกลุ้มใจว่า “ข้าขอโทษ!”
“ช่างเถอะ ข้าไม่ได้บาดเจ็บหนักหนาอะไรสักหน่อย เจ้าออกมาจากภาพลวงตานั้นได้ข้าก็ดีใจมากแล้ว ข้ากลัวจริง ๆ ว่าเจ้าจะ…”
เมื่อครู่ เขาจมอยู่ในภาพลวงตานั้นลึกมาก!
มู่เฉียนซีกล่าว “เราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ คิดหาทางออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ จะไปด้วยกันหรือจะแยกกันไปล่ะ?”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว “ไปด้วยกัน!”
พวกเขาเดินออกไป และระหว่างทางนั้นนางก็ไม่ได้เจอเสี่ยวหงกับอินรั่วเฉินเลย
ตึก ตึก ตึก!
เสียงย่ำเท้าแปลกประหลาดดังขึ้น มู่เฉียนซีกล่าวอย่างระแวดระวัง “มีคน!”
มีลักษณะรูปร่างของมนุษย์ มีเสียงเท้าของมนุษย์ แต่พวกที่มาที่นี่กลับไม่ใช่มนุษย์!
นี่คือหุ่นเชิดเพลิงสีทองที่เปลวไฟสีทองนั้นสร้างขึ้นมาเป็นภาพลวงตา และดวงตาสีทองคู่นั้นก็ทำมาจากเปลวไฟเช่นกัน
นางไม่แน่ใจถึงพลังความแข็งแกร่งของเจ้าพวกนี้แต่ต้องรับมือได้ยากแน่นอน
มู่เฉียนซีกล่าว “อวิ๋นซิว วิ่ง!”
พวกเขาวิ่งออกไปด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด แต่หุ่นเชิดเพลิงสีทองกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางนางเอาไว้
ไม่นานนักพวกนางก็ถูกห้อมล้อมจากทุกทิศ
