อินรั่วเฉินกล่าว “หากสิงโตทองลวงตาออกมา เกรงว่าทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศจะไม่สงบอีกต่อไป”
นี่เป็นถึงสัตว์ร้ายโบราณ ต่อให้ดินแดนสี่ทิศมียอดฝีมือขั้นสูงสุดเก่งกาจมากมายก็คาดว่าจะทำอะไรเจ้าสัตว์ร้ายนี่ไม่ได้
มู่เฉียนซีแอบสบถด่าว่า “เจ้าพิฆาตวิญญาณบัดซบ บังคับให้ข้ามาเอาฝักกระบี่แต่กลับไม่ตรวจดูสถานการณ์ข้างในเลย”
เอาฝักกระบี่มา คาดว่าจะต้องเผชิญหน้าต่อสู้กับสัตว์ร้ายนี่แน่นอน แต่หากไม่เอาฝักกระบี่มาแล้วละก็ คาดว่าเจ้าพิฆาตวิญญาณคงโกรธและลงมือโหดร้ายกว่าเจ้าสัตว์ร้ายนี่แน่
ตอนนี้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องนี้แล้ว เจ้ายังคิดที่จะเอาฝักกระบี่อีกหรือไม่?”
อินรั่วเฉินกล่าว “เอา!”
“โอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินบุตรของพระพุทธเจ้ากลับมีจิตใจชั่วร้าย นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะไม่สนในดินแดนสี่ทิศเช่นนี้” มู่เฉียนซีรู้สึกแปลกใจ
“อาตมายังมีเรื่องสำคัญจะต้องทำ”
สำหรับการเลือกของอินรั่วเฉินนั้น มู่เฉียนซีรู้สึกสงสัยมาก
“เพราะพิฆาตวิญญาณ!”
สิ่งเดียวที่เกี่ยวข้องกับฝักกระบี่ก็คือพิฆาตวิญญาณ
อินรั่วเฉินมองมู่เฉียนซีด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อโอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอินตัดสินใจอย่างมีความสุขเช่นนี้แล้ว ข้าก็จะไม่ยั้งมือ ผ่านดินแดนภาพลวงตาของสิงโตทองนี้ไปและหาฝักกระบี่ให้เจอก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
อินรั่วเฉินพยักหน้าเ
