งที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง
เสี่ยวหงกล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจว่า “นายท่านข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้ แต่เหตุใดพระอย่างเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย”
สีหน้าที่เรียบนิ่งนั้นของอินรั่วเฉินเผยความเป็นห่วงเป็นใยออกมา “แม่นางมู่!”
เขาเดินไปที่มู่เฉียนซีและตรวจดูอาการบาดเจ็บของนาง
เขากล่าวว่า “โชคดีที่ร่างของแม่นางมู่มีสิ่งของที่สามารถยับยั้งเปลวไฟของสิงโตทองได้ มิเช่นนั้นจะต้องได้รับอันตรายมากกว่านี้เป็นแน่”
ตลอดเวลาที่ผ่านมาอินรั่วเฉินได้รับการปกป้องอย่างดีมาโดยตลอด จิตใจใสสะอาดบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งความปรารถนาใด ๆ ไม่มีความแค้น และไม่มีความโกรธเกรี้ยวเลยสักนิด
ดังนั้นอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ของสิงโตทองลวงตาใช้กับเขาไม่ได้ผลเลย
เมื่อมู่เฉียนซีลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็นกับดวงตาที่มีความเมตตาเปี่ยมล้นอยู่ในนั้นคู่หนึ่ง “อินรั่วเฉิน!”
ในฐานะที่เป็นนักปรุงยา นางรู้ดีว่าร่างกายของตนเองนั้นแย่มาก มู่เฉียนซีจึงดื่มโอสถ (ยาน้ำ ยาแผนปัจจุบัน) และกินยาลูกกลอนฟื้นฟูร่างกายเข้าไปไม่น้อย
เหมือนอย่างที่เสี่ยวหงพูดเอาไว้ไม่มีผิด เจ้าสิงโตทองลวงตานี้น่ากลัวและปลิ้นปล้อนมาก หนทางข้างหน้าคาดว่าคงจะไม่ง่ายเลย
นางเป็นกังวลเรื่องของอารองมาโดยตลอด อยากจะจับตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นมาให้ได้ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกสิงโตทองลวงตานั้นเล่นงานเข้าจนเกือบตายเสียแล้ว
ยาออกฤทธิ์เร็วมาก ไม่นานนักร่างกายของมู่เฉียนซีก็ฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว นางกล่า
