อินรั่วเฉินกล่าว “อาตมายังไปไม่ได้”
“เจ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าของที่ข้ามีมันล้ำค่ากว่าของที่นี่มาก เหตุใดต้องไปเสี่ยงอันตรายด้วย” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“มันสำคัญมากเลยเหรอ? ช่างน่าแปลกใจเสียจริง” อินรั่วเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
มู่เฉียนซีมองเขาพลางกล่าว “ข้ารู้ดีกว่าเจ้าว่าที่นี่มันอันตรายมากแค่ไหน แต่เจ้าคิดว่าจะหนีไปตอนนี้ได้เหรอ?”
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น จากนั้นประตูตำหนักสีทองอร่ามนี้ก็ค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ
ฟึ่บ!
เพียงแต่ว่า ในระหว่างที่ประตูเปิดนั้น คมศรกักวิญญาณอันแหลมคมนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาราวกับสายฝน
แสงแห่งธรรมสว่างเจิดจ้าขึ้น อินรั่วเฉินลงมือขวางการโจมตีของคมศรเหล่านั้นไว้
“บัวแดงพิฆาต!”
บัวอัคคีสีแดงฉานโจมตีไปและทำลายล้างคมศรสีทองเหล่านั้นได้
ปัง ปัง ปัง!
คมศรอันแหลมคมรวมตัวกันอย่างหนาแน่น ดูเหมือนว่าจะโจมตีออกมาอย่างไม่มีวันหมดสิ้นก็มิปาน
อีกทั้งความเร็วของมันก็เร็วมากด้วย มู่เฉียนซีกล่าว “อินรั่วเฉิน สถานการณ์ตอนนี้เรามีเพียงแค่สองทางเลือกเท่านั้นแล้ว ถอยกับเข้าไป เจ้าเลือกสิ่งใด?”
อินรั่วเฉินกล่าว “เข้าไป!”
“งั้นเจ้าก็ตั้งรับ ข้าจะโจมตีเข้าไป”
“ตกลง!”
แสงแห่งธรรมสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้น ก่อนที่มันจะก่อตัวเป็นแสงสีทองและขวางคมศรตรงหน้าไว้ ทำให้คมศรเหล่านั้นทำร้ายพวกเขาไม่ได้แม้แต่น้อย
“มังกรเพลิงสังหาร!”
“มังกรน้ำแข็งท้าสวรรค์!”
