โตทองลวงตานี้เหมือนกับเผ่ามังกร ชื่นชอบสิ่งของที่เป็นสีทองอร่ามมากเป็นพิเศษ
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง! ประตูตำหนักนี้ มู่เฉียนซีลองหลายกระบวนท่าแล้วแต่ยังคงเปิดไม่ออก
ตอนนี้มู่เฉียนซีรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายที่กำลังใกล้เข้ามา นางคิดว่าเป็นเสี่ยวไป๋ แต่กลับได้เจอกับคนที่นางไม่อยากเจอมากที่สุด
“ไป๋อู๋ห่าย!”
เห็นได้ชัดว่าไป๋อู๋ห่ายและพวกได้พลัดแยกจากกันแล้ว มีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
ไป๋อู๋ห่ายมองมู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด พวกเจ้ามาถึงก่อน แต่ก็ยังหากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ไม่เจอเหมือนกัน กู้ไป๋อีพลัดแยกไปจากเจ้าแล้ว เจ้า…”
“ทักษะโยวหลัว!”
ระดับพลังวิญญาณของไป๋อู๋ห่ายสูงกว่านางมาก ดังนั้นนางจึงชิงลงมือก่อน
ภายใต้การโจมตีอันรุนแรง พลังการทำลายล้างได้พัดกระโชกไปอย่างท่วมท้น
เผชิญหน้ากับทักษะวิญญาณนี้ ไป๋อู๋ห่ายก็หลบหลีกได้อย่างง่ายดาย
“มู่เฉียนซี พลังอันน้อยนิดเช่นนี้ มันใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอกนะ”
ไป๋อู๋ห่ายแผ่ซ่านพลังขั้นสูงสุดออกมา พุ่งโจมตีไปที่มู่เฉียนซี และในตอนนี้เองเสียงสวดก็ดังขึ้น
“อมิตาพุทธ!”
แสงแห่งธรรมสีทองอร่ามปกคลุมลงมา ยับยั้งพลังขั้นสูงสุดของไป๋อู๋ห่ายจนจางหายไป
ร่างในชุดสีเหลืองร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี มู่เฉียนซีตกตะลึงไปครู่หนึ่ง “อินรั่วเฉิน!”
สีหน้าของไป๋อู๋ห่ายย่ำแย่ลงมาก “โอรสศักดิ์สิทธิ์ฟ้านอิน!”
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างข้ากับ
