มู่เฉียนซีกล่าว “ก็ดี! ข้าอยากเห็น”
และในขณะที่พิฆาตวิญญาณจะถอดหน้ากากออกนั้นเอง ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
หลงเหลือเพียงแค่ภาพติดตาสีเลือดที่มีเสน่ห์และน้ำเสียงอันเย้ายวนไว้เท่านั้น
“ตอนนี้ข้ายังไม่อยากให้แมวน้อยเห็น ครั้งต่อไปหากเจ้าเชื่อฟังข้า ก็อาจจะมีโอกาสเห็นหน้าข้าก็ได้!”
ร่างของพิฆาตวิญญาณอันตรธานหายไปแล้ว และบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวโดยรอบนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน
มู่เฉียนซีตกใจเล็กน้อย นี่นางถูกเจ้าวิญญาณพิฆาตบ้านั่นหยอกล้อเข้าแล้วเหรอ
เจ้าหมอนั่นไม่ได้คิดจะถอดหน้ากากตั้งแต่แรก!
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “มังกรเพลิง เมื่อก่อนเจ้าพิฆาตวิญญาณบ้านั่นชอบสวมหน้ากากเช่นนี้เหรอ ?”
มังกรเพลิงตอบ “ก็ไม่นะนายท่าน! เมื่อก่อนพิฆาตวิญญาณไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน แต่หากนายท่านอยากรู้ว่าหน้าตาของเจ้าพิฆาตวิญญาณเป็นเช่นไร ข้าวาดให้นายท่านดูได้นะ นายท่านอย่าได้โกรธไปเลย!”
มังกรเพลิงตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งพุ่งออกมา มู่เฉียนซีมองมันและกล่าวถามว่า “วาดเหรอ? เจ้าไม่ได้มีรูปลักษณ์เป็นมนุษย์ เจ้าจะวาดได้ยังไง?”
มังกรเพลิงยิ้มพลางกล่าว “ข้าใช้ไฟวาดได้ นายท่าน ดูข้า”
เปลวไฟสีแดงฉานถูกพ่นขึ้นสู่กลางอากาศ มังกรเพลิงใช้หางวาดไปมากลางอากาศ ไม่นานนักมันก็วาดเสร็จ
มังกรเพลิงกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “นายท่าน ข้าวาดเสร็จแล้ว นี่คือหน้าตาของเจ้าพิฆาตวิญญาณ!”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น นางมองภาพตรง
