ียนซีกล่าวดูถูกเหยียดหยามว่า “ไป๋อู๋ห่าย ท่านพูดเหมือนท่านเก่งกาจนักหนาอย่างนั้นแหละ ตัวท่านเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกู้ไป๋อีเลย ท่านคิดว่าข้ากลัวท่านอย่างนั้นเหรอ?”
“สาวน้อย เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดเช่นนี้ หุบปากไปซะ!” ไป๋อู๋ห่ายจ้องหน้ามู่เฉียนซีด้วยความดุร้าย
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า! หลบไป!”
กู้ไป๋อีกับมู่เฉียนซีเมินใส่พวกเขา จากนั้นก็เดินออกไปทันที!
ลงมือในเมืองโยวไม่ได้ ไป๋อู๋ห่ายและพวกทำได้เพียงแค่กัดฟันอดทนไว้
ไป๋อู๋ห่ายออกคำสั่ง “ตามพวกมันไป!”
ไม่ว่าจะออกจากเมืองโยวตอนไหนมันก็มีค่าเท่ากัน มู่เฉียนซีจึงเลือกที่จะออกจากเมืองโยวในตอนนี้ทันที
และเมื่อออกจากเมืองโยว การลงมือต่อสู้กันนั้นเป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงได้
และเป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด ไป๋อู๋ห่ายนำกำลังคนมาห้อมล้อมมู่เฉียนซีและพวกแล้ว
“ตอนนี้ก็ออกจากเขตเมืองโยวแล้ว กู้ไป๋อี เจ้าเพียงคนเดียว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะปกป้องสาวน้อยนี่ได้” ไป๋อู๋ห่ายตะคอกอย่างดุร้าย
มู่เฉียนซีเหลือบตามองไป๋อู๋ห่ายและพวกเพื่อจะดูว่าผู้อาวุโสสูงสุดผู้นั้นอยู่ในกลุ่มนี้หรือไม่ แต่กลับไม่เจอพิรุธใดเลย
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ที่หัวหน้าตำหนักไป๋รีบตามพวกข้ามาก็เพราะแผนที่ที่ได้มาจากโรงประมูลแผ่นนั้นกระมัง ตอนนี้ข้าคิดได้แล้ว ข้าจะมอบแผนที่ให้พวกท่าน”
มู่เฉียนซีจำแผนที่นั้นได้อย่างแม่นยำแล้ว ไม่ว่ามันจะเป็นของจริงหรือของปลอม ของ
