น้ำเสียงเกียจคร้านและมีเสน่ห์นี้แฝงไปด้วยจิตสังหารอย่างกระหายเลือด
มังกรเพลิงกล่าว “เสียงนี้เหมือนเสียงพิฆาตวิญญาณมาก! แต่เหตุใดข้าถึงไม่ได้กลิ่นอายของพิฆาตวิญญาณเลยล่ะ หรือว่าเขาจะจงใจซ่อนกลิ่นอาย”
มู่เฉียนซีกล่าว “มีความเป็นไปได้มาก!”
“นายท่าน เรารีบหนีกันก่อนเถอะขอรับ!” มังกรเพลิงกล่าวด้วยความประหม่า
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าหมอนั่นต้องรู้แน่นอนว่าพวกเราอยู่ที่นี่ เจ้าบอกให้ข้าหนี เจ้าคิดว่าตอนนี้เราจะหนีรอดอย่างนั้นเหรอ?”
“หนีไม่รอดแน่ พิฆาตวิญญาณเก่งกาจเกินไปแล้ว”
“เจ้ากินของดีไปแล้วก็ยังสู้เขาไม่ได้เหรอ?”
“ฮือ ๆ ๆ! พิฆาตวิญญาณเก่งกาจเกินไปจริง ๆ นายท่าน ข้ามันไร้ประโยชน์ นายท่านตีข้าด่าข้าเถอะ!”
กู้ไป๋อีเองก็รับรู้ได้ถึงอันตรายนี้แล้ว เขากล่าวเสียงขรึม “ข้าจะถ่วงเวลาเอาไว้ พวกเจ้ารีบหนีไปก่อน”
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อเขามาหาข้าถึงที่ ไม่ว่าข้าจะหนีอย่างไรมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี ก่อนที่เขาจะลงมือ ข้าอยากรู้ว่าเขาคิดจะทำสิ่งใดกันแน่”
แม้ว่ายาลูกกลอนขั้นสวรรค์จะล้ำค่า แต่ภายในชั่วพริบตาเดียวก็ถูกประมูลไปด้วยหยกวิญญาณจำนวนมากราวกับก้อนหิน
ยาลูกกลอนนางมีใช้ไม่ขาด ดังนั้นจึงขี้เกียจประมูล
และในตอนนี้เองเสียงเสียงหนึ่งก็ดังมาจากทางนั้นว่า “ของประมูลเหล่านี้ เอาไปมอบให้ห้องหมายเลขหกชั้นเจ็ด!”
มู่เฉียนซีตกใจขึ้น ห้องหมายเลขหก มันเป็นห้องของนางหนิ
เจ้าหมอนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่!
มังกรเพลิงกล่
