กู้ไป๋อีจำใจตอบรับ “อืม!”
ครั้งนี้ มู่เฉียนซีกับกู้ไป๋อีไปพบเป่ยกงจั๋วที่วังใต้ดินด้วยกัน
ลำแสงหนึ่งส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นบนทะเลสาบน้ำแข็งหิมะ และมู่เฉียนซีก็ได้เห็นใบหน้าของคนผู้นั้นที่เหมือนกับเสี่ยวไป๋มากอีกครั้ง
จะว่าเหมือนก็เหมือน สมบูรณ์แบบก็ใช่ แต่มองยังไงมู่เฉียนซีก็ไม่มีความรู้สึกดีต่อคนผู้นี้เลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซียิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “องค์รัชทายาทเป่ยกง เจอกันอีกแล้วนะ ผลลัพธ์การประลองการหลอมยาแห่งดินแดนสี่ทิศในครั้งนี้เจ้าก็คงจะรู้แล้วกระมัง!”
เป่ยกงจั๋วมองไปที่มู่เฉียนซีพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “เรื่องนี้ข้ารู้แล้วล่ะ ไม่เพียงเท่านั้น ข้านึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือการปรุงยาของเจ้าจะเอาชนะศิษย์สำนักโอสถฯ เหล่านั้นได้ แถมยังได้ของดีมาไม่น้อยเลย”
“องค์รัชทายาทเป่ยกงรู้ข่าวไวดีเหมือนกันนะ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมย
“ถึงแม้ว่าคนของสำนักโอสถฯ เหล่านั้นจะไม่ใช่อัจฉริยะ แต่ด้วยพลังวิญญาณของเจ้าเช่นนั้น เจ้ากลับสามารถทำให้สำเร็จได้ ข้าชื่นชมเจ้าจริง ๆ” เป่ยกงจั๋วยิ้มพลางกล่าว
“ขอบคุณองค์รัชทายาทเป่ยกงสำหรับคำชม” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างถ่อมตน
“เจ้ากับหานมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน สนิทกันถึงเพียงนี้ แต่กลับเรียกขานข้าเช่นนี้ มันทำให้ข้าเสียใจมากนะ เจ้าเรียกข้าว่าจั๋ว เป็นเช่นไร?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้ไป๋อีที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดก็มีสีหน้าเย็นชาขึ้นแล้ว
เขากล่าว “เป่ยกงจั๋ว เจ้าก็
