มู่เฉียนซีมีกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ไว้ในครอบครอง คนของโลกทั้งสี่ทิศนั้นก็มิใช่ว่าปิดตัวต่อข่าวสารจึงล้วนแต่รู้กันทั่วทั้งหมด!
แต่ให้รู้แล้วอย่างไรเล่า? ผู้ใดจะกล้าไปแย่งชิง!
มิใช่ว่าพวกเขาไม่กล้าล่วงเกินหอหมอปีศาจ แต่ตำหนักเป่ยหานนั้นยิ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อาจจะไปล่วงเกินได้มากกว่า
มังกรเพลิงสีแดงฉานปรากฏขึ้น ทำให้เพลิงวิญญาณนั่นดูอ่อนซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กัดฟัน ก็แค่เพลิงลุกที่ดูดีเท่านั้น ยังไงมู่เฉียนซีก็จะต้องพ่ายแพ้!
“หึ หึ หึ! แน่นอนว่านางจะต้องพ่ายแพ้! ข้าได้นำนักปรุงยาที่เคยแข็งแกร่งที่สุดในนรกให้เจ้ากลืนกินเข้าไปแล้ว ถ้าหากว่าเจ้ายังพ่ายแพ้อีก ไร้ประโยชน์เช่นนั้นข้าไม่อภัยให้แน่” เสียงอันชั่วร้ายดังก้องอยู่ในหัวของไป๋เหยียนเอ๋อร์
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กล่าว “ขอให้ท่านหมิงจีวางใจได้ ข้าจะต้องชนะอย่างแน่นอน! มู่เฉียนซีนั่นนับประสาอะไรกัน ไฉนเลยจะสามารถมาเทียบกับลูกสมุนของท่านหมิงจีที่เป็นนักปรุงยาผู้ฝึกบำเพ็ญมาแล้วเป็นหมื่นปีได้”
จากนั้นไป๋เหยียนเอ๋อร์ก็ได้นำสมุนไพรวิญญาณชนิดต่าง ๆ ออกมา
ของล้ำค่า…มันเป็นของล้ำค่าทั้งสิ้น!
ผู้อาวุโสเหล่านั้นของสำนักโอสถฯ ก็ล้วนแต่ตะลึงงัน “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของตำหนักตงจี๋ผู้นั้นจะทำอะไร? ของเหล่านี้สามารถที่จะสกัดยาลูกกลอนขั้นสวรรค์ระดับสูงสุดออกมาได้ แต่นางจะไปทำสำเร็จได้อย่างไร?”
ด้วยเพราะไป๋เหยียนเอ๋อร์นั้นอายุน้อยเกินไปนัก แม้ว
