ไม่นานนักพวกเขาก็กลับมาถึงหอหมอปีศาจ
จิ่วเยี่ยเข้าไปใกล้มู่เฉียนซีและกระซิบข้างหูนางว่า “ข้าทำของอร่อย ๆ ให้ซีกินไม่ได้ งั้นข้ามอบตัวข้าให้ซีก็แล้วกัน ซีพอใจหรือไม่?”
เสียง ซู่ว ซู่ว…ดังขึ้นระลอกหนึ่ง จิ่วเยี่ยถอดเสื้อผ้าของเขาออก
ร่างกายของเขาทุกสัดส่วนล้วนแต่สมบูรณ์แบบมาก
ผิวขาวเนียนนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันเย็นยะเยือก
นี่เป็นการยั่วยวนนางชัด ๆ!
“นี่ใครสอนวิธีแย่ ๆ พวกนี้ให้เจ้า?”
หากคนอื่นรู้เข้าว่าองค์ชายจิ่วเยี่ยผู้ที่ถือดีว่าตัวเองอยู่เหนือคนทั้งปวงผู้นี้ใช้ร่างกายยั่วยวนคนอื่น คาดว่าคงไม่มีใครเชื่อ
“นั่นมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร มันสำคัญตรงที่ว่าซีชอบหรือไม่?” ไอร้อนพ่นอยู่ข้าง ๆ หูมู่เฉียนซี
เดิมทีมู่เฉียนซีคิดจะเอาผ้าห่มมาคลุมเขา แต่นางไม่ทันระวังจึงเซไป
ตุบ! ร่างของนางเซไปกระแทกกับกล้ามอันสมบูรณ์แบบนั้นของจิ่วเยี่ยเข้า
จิ่วเยี่ยยกยิ้มขึ้น รอยยิ้มนี้ทั้งมีเสน่ห์และเจ้าเล่ห์เป็นอย่างยิ่ง “ดูเหมือนซีจะชอบ ท่าทางเช่นนี้ซีอดใจรอไม่ไหวแล้วใช่หรือไม่!”
“อือ…”
ยังไม่ทันได้ตอบ ริมฝีปากก็ถูกปิดกั้นเสียแล้ว
มือเรียวบางถูกจิ่วเยี่ยจับประสานไว้!
ขาถูกกดทับ!
เหงื่อผุดพรายออกมาทำให้ผมของทั้งสองเปียกชื้น มู่เฉียนซีกล่าวอย่างกระหืดกระหอบว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ! ข้ายังต้องลงประลองอีก เจ้าบอกว่าจะมาให้กำลังใจไม่ใช่หรอกเหรอ?”
“ใช่!”
“เจ้าเป็นเช่นนี้ ประเดี๋ยวสุ่ยจิงอิ๋งก็ส่งเจ้ากลั
