สียงอันเย็นยะเยือกดังก้องขึ้นในหูของผู้อาวุโสหู “มดปลวกพวกนี้ องค์ชายอย่างข้าเป็นคนฆ่าเอง สำนักโอสถฯ มีความเห็นใดหรือไม่”
ผู้อาวุโสหูอดที่จะสั่นสะท้านขึ้นไม่ได้ รีบถอยหลังไปจนเกือบจะออกไปจากประตูแล้ว
พลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ สวมหน้ากากปีศาจเช่นนี้ ทำให้คนกลายเป็นกระดูกขาวเช่นนี้ แถมยังแทนตัวเองว่าองค์ชายอีกด้วย!
“อะ องค์ชายจิ่วเยี่ย…”
เขาไม่มีทางลืมได้ว่าก่อนที่เขาจะมายังดินแดนสี่ทิศ องค์ชายจิ่วเยี่ยเกือบจะฆ่าคนของสำนักโอสถฯ ไปจนหมดสิ้น เพียงเพราะสมุนไพรวิญญาณเพียงไม่กี่ชนิด
นั่นนับว่าเป็นความน่าสังเวชครั้งแรกตั้งแต่ได้ก่อตั้งสำนักโอสถฯ มาเลยก็ว่าได้
และดาวมฤตยูอันน่าสะพรึงกลัวผู้นี้กลับมาปรากฏตัวที่ดินแดนสี่ทิศ เหตุใดเขาถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนเช่นนี้กันนะ!
ผู้อาวุโสหูตัวแข็งทื่อราวกับเป็นรูปปั้นไปแล้ว องค์ชายจิ่วเยี่ยฆ่าคนเหล่านั้นไปแล้ว เขาจะกล้าเอ่ยปากพูดอะไรได้อีกล่ะ
และต่อให้ท่านเจ้าสำนักของพวกเขายืนอยู่ตรงนี้ ก็คงจะไม่กล้าออกความเห็นใดแน่นอน
ผู้อาวุโสหูยิ้มพลางกล่าวว่า “คนพวกนี้ทำให้องค์ชายจิ่วเยี่ยขุ่นเคืองใจ ฆ่าไปแล้วก็ไม่เป็นไร สำนักโอสถฯ ของพวกเราจะบังอาจกล้าตำหนิท่านได้อย่างไรกันเล่า”
พยายามอดทนกับความกลัวที่เกิดขึ้น แต่ในน้ำเสียงที่เขาพูดออกมานั้นก็ยังคงสั่นเครืออยู่ดี
มู่เฉียนซีเองก็ตกตะลึงไปเช่นกัน ที่แท้จิ่วเยี่ยไม่เพียงแต่สร้างความน่าหวาดกลัวให้กับคนของดินแดนสี่ทิศเท
