ซีเหยียบอยู่ ไม่สามารถขยับได้มาก!
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ข้าจะทำให้เจ้าเป็นขันทีไปตลอดชีวิต เจ้าไม่ต้องขอบใจข้าล่ะ!”
เมื่อคมกระบี่ตกลงมา ในขณะที่เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นนั้น มู่เฉียนซีก็ถอยไปไกลแล้ว
อ๊า อ๊า อ๊า! เสียงกรีดร้องอันน่าเศร้าและสะเทือนใจดังก้องขึ้น ศิษย์พี่หวงกรอกตามองบนและเป็นลมหมดสติไป
ทุกคนมองดูเลือดที่อยู่ใต้ขาเขา และมองไปที่มู่เฉียนซี พวกเขาอดที่จะหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่ได้จริง ๆ
นี่มันปีศาจชัด ๆ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!
บาดเจ็บถึงเพียงนี้ ต่อให้สำนักโอสถฯ ของพวกเขามีฝีมือมากเพียงใดก็ไม่อาจช่วยศิษย์พี่หวงได้แล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ข้าต้องขอตัวไปก่อนล่ะ สมุนไพรวิญญาณที่พวกเจ้าให้ข้า ข้าชอบมาก!”
มองดูรอยยิ้มอันงดงามนั้นแล้ว พวกเขาก็รู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก นี่มันยิ่งกว่ารอยยิ้มของปีศาจเสียอีก
เก็บสมุนไพรวิญญาณอยู่ดี ๆ ก็มาเจอกับศิษย์ที่มีตาแต่หามีแววไม่ของสำนักโอสถฯ นางจึงวางยาพิษพวกเขาและแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณมาได้ ทำให้มู่เฉียนซีได้มาไม่น้อยเลย รวมทั้งสมุนไพรวิญญาณขั้นสวรรค์ก็ได้มาไม่น้อยเช่นกัน
แต่กลับไม่มีผลจิ่วหยางซวนที่นางต้องการ!
ดูท่า ดินแดนโอสถแห่งนี้จะไม่มีผลจิ่วหยางซวนกระมัง
ตูม ปัง ปัง! ในตอนนี้เอง จู่ ๆ ก็พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้น
สัตว์วิญญาณนับไม่ถ้วนพุ่งมาทางนางอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าของมู่เฉียนซีพลันเปลี่ยนไป “บัดซบ! นึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาเจอการจลาจลของสัตว์วิญ
