ส่หุ่นไล่กาก็มิปาน
อ๊า อ๊า เฮือก! พวกเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
และแน่นอนว่านี่ไม่ใช่จุดจบของความเจ็บปวดของพวกเขา เข็มยาหลายเข็มพุ่งออกไปแทงเข้าจุดเส้นลมปราณของพวกเขา
อ๊า! เสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดดังสนั่นขึ้น
ศิษย์แห่งสำนักโอสถฯ เหล่านี้ล้วนแต่เป็นผู้ชายทั้งสิ้น แต่ตอนนี้กลับร้องห่มร้องไห้ขึ้นด้วยความเจ็บปวด
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าใช้พิษอ่อนโยนกับพวกเจ้า พวกเจ้ากลับไม่รู้จักดีชั่ว โดนรสชาติของพิษนี้เข้าไป เป็นยังไงล่ะ?”
“ชะ ช่วยด้วย ช่วยด้วย…”
“แก้พิษให้ข้าเถอะนะ ข้าขอร้อง…”
“……”
เหล่าบรรดาศิษย์ผู้เย่อหยิ่งของสำนักโอสถฯ แห่งดินแดนซวนเทียนผู้สูงส่งในตอนนี้น้ำตานองเข้าแล้ว ขอร้องอ้อนวอนให้มู่เฉียนซีแก้พิษให้อย่างน่าสงสาร
ชายรูปงามผู้หนึ่งร้องห่มร้องไห้ขอร้องอ้อนวอน มู่เฉียนยังไม่รู้สึกเห็นใจเลย นับประสาอะไรกับชายหน้าตาธรรมดาเหล่านี้
“ร้องไห้! ร้องไห้ไปมันก็ไม่มีประโยชน์ รอให้ประตูดินแดนโอสถเปิดก่อนเถอะ แล้วพวกเจ้าค่อยออกไปขอให้ผู้อาวุโสผู้เก่งกาจของสำนักโอสถฯ แก้พิษให้พวกเจ้า”
สีหน้าของพวกเขายิ่งซีดเผือดมากขึ้น ต้องรอนานถึงเพียงนั้นแล้วพวกเขายังจะมีชีวิตกลับออกไปได้อีกหรือไม่?
ในตอนนี้เองมีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
เมื่อเห็นศิษย์สำนักโอสถฯ กลุ่มนี้ร้องห่มร้องไห้อย่างน่าเวทนาเช่นนี้ พวกเขาก็ตกใจนิ่งอึ้งไป “ศิษย์น้อง นี่พวกเจ้าเป็นอะไรไป?”
“ศิษย์พี่หวง ช่วยด้วย! นาง นาง…” หนึ่งในกลุ่
