ไห่ฝานกล่าว “มู่เฉียนซี เจ้านี่ช่างไม่รู้จักความเป็นความตายเสียจริง พิษที่เจ้าโดนเข้าไปนั้นเป็นพิษลับแห่งเกาะไห่เทียนของข้า!”
“ฟังดูแล้วเหมือนว่ามันจะร้ายกาจนัก แต่มันก็ไม่เท่าไรนี่!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหยอกล้อพร้อมรอยยิ้ม
ทันทีที่ข้อมือของนางได้สะบัดออกไป ลูกดอกลูกนั้นก็ได้พุ่งไปทางไห่ฝานประหนึ่งสายฟ้าฝาด
ไฉนเลยที่ไห่ฝานในตอนนี้จะสามารถหลบหลีกไปได้ ไม่นานนักลูกดอกพิษก็ได้ปักเข้าที่ตรงส่วนท้องของเขา
เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของลูกดอกนี้ว่ามันน่ากลัวเพียงใด ไห่ฝานก็หวาดกลัวเสียจนในหัวนั้นมีแต่ความว่างเปล่า
แม้ว่าจะมียาแก้พิษอยู่ก็ตาม แต่เขาก็ได้ลืมไปเสียสนิท
ริมฝีปากของเขาเริ่มเป็นสีดำคล้ำ ความเจ็บปวดอันมหาศาลทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน
“ยาแก้พิษ…ใช่แล้ว！ข้ามียาแก้พิษ!” เขานำยาแก้พิษออกมาจากแหวนมิติอย่างรีบร้อน
แต่ปรากฏว่าทันทีที่เงาร่างสีม่วงขยับตัว ยาแก้พิษในมือของไห่ฝานก็ได้ตกไปอยู่ในมือของมู่เฉียนซีเสียแล้ว
ไห่ฝานร้อนรนเสียจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาเอื้อมมือคว้าไปทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “เอามา…เอายาแก้พิษให้ข้า…”
“อ๊าก! เอายาแพ้พิษให้ข้า ไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ว ข้าขอร้องเจ้าล่ะ!”
ในตอนนี้ไห่ฝานได้ถูกความหวาดกลัวกลืนกินไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขากล่าว “ถ้าหากว่าเจ้าฆ่าข้า เกาะไห่เทียนจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ท่านพ่อของข้าได้ทิ้งตราประทับเอาไว้ที่วิญญาณของข้า ทันทีที่เจ้าฆ่าข้า ท่านพ่อขอ
