งข้าก็จะรู้ได้ทันทีว่าเจ้าคือผู้ฆ่า”
“เอามา…เอายาแก้พิษให้ข้า…”
แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับทำสีหน้าเรียบเฉย “ถึงเจ้าจะขู่ข้า ข้าก็ไม่ให้! เจ้าคิดว่าตำหนักเป่ยหานของข้าจะไปหวั่นเกรงเกาะเล็กเกาะน้อยนอกเขตแดนอย่างเกาะไห่เทียนรึ?”
ไห่ฝานร้อนรนเสียจนแทบบ้า หญิงสาวผู้นี้ไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าเกาะไห่เทียนของพวกเขานั้นเก่งกาจเพียงใด จึงไม่ยอมติดกับเลย!
เขากัดฟันแน่น เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด ฉับพลันเขาก็ได้บังเกิดสติปัญญาขึ้นท่ามกลางความร้อนรน
“ข้ารู้ว่าพื้นที่ส่วนใจกลางของแดนโอสถนั้นอยู่ที่ใด ขอเพียงแค่เจ้าให้ยาแก้พิษ ข้า…ข้าจะเอาแผนที่ให้เจ้า”
“อ๊าก! เร็วเข้าสิ!”
สีหน้าของไห่ฝานซีดเผือดอย่างที่สุดและร่ำร้องอย่างทุกข์ทนจนแทบที่จะสลบไปเช่นนี้
มู่เฉียนซีตกตะลึงเล็กน้อย ดูท่าแล้วการพบเจอเขาในที่แห่งนี้จะไม่ใช่ความบังเอิญเพราะด้วยมีเป้าหมายเดียวกัน
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้! เจ้าส่งมอบแผนที่มาข้าจะเอายาถอนพิษให้เจ้า”
ตอนนี้ไห่ฝานไม่มีทางเลือกอื่น เขาได้นำแผนที่เก่าขาดแผ่นหนึ่งออกมาจากในมิติ
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แผนที่นี้ไม่สมบูรณ์!”
ไห่ฝานกล่าว “นี่เป็นของที่พวกเราชาวเกาะไห่เทียนได้มาอย่างยากลำบาก ถึงต่อให้มันจะขาดหายไปบ้างแต่ก็มีค่าเป็นอย่างยิ่ง…”
“เอายาแก้พิษให้ข้า เอายาแก้พิษให้ข้า…”
มู่เฉียนซีนำขวดยาขวดนั้นที่แย่งชิงมาคืนให้แก่ไห่ฝาน “ยาแก้พิษของเจ้า คืนให้เจ้าก็ถูกต้องแล้ว”
ไห่ฝานรับยาขวดนั
