นางพลางค้นหาสมุนไพรวิญญาณพลางหาสถานที่ไปด้วยเช่นนี้ คาดว่าเวลาเพียงแค่ครึ่งเดือนก็คงจะไม่พอ
ในขณะที่มู่เฉียนซีเร่งเดินทางนั้น กลับเจอกับกลุ่มคนที่นางคุ้นเคยกลุ่มหนึ่ง
เห็นร่างร่างหนึ่งจากไกล ๆ ไป๋เหยียนเอ๋อร์ก็ดูออกแล้วว่าเป็นมู่เฉียนซี และน้ำเสียงของนางพลันเย็นชาขึ้นทันที
“มู่เฉียนซี!”
ไห่ฝานมองไป “นั่นมันหญิงบ้านั่นหนิ”
“ตอนแรกก็กะว่าจะหาใจกลางดินแดนโอสถเก็บสมุนไพรวิญญาณให้เสร็จซะก่อนแล้วค่อยจัดการกับหญิงสาวผู้นี้ ไม่นึกเลยว่านางจะโผล่มาซะก่อน งั้นก็จัดการนางก่อนแล้วค่อยว่ากันก็แล้วกัน”
ไป๋เหยียนเอ๋อร์กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า “นายน้อยไห่ เหยียนเอ๋อร์ซึ้งใจยิ่งนัก”
ไห่ฝานกล่าว “หญิงสาวผู้นี้เย่อหยิ่งจนน่ารังเกียจเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าไม่นึกเลยว่านางจะรังแกเจ้า ข้าจะแก้แค้นแทนเจ้าเองเหยียนเอ๋อร์!”
“ลำบากนายน้อยไห่แล้ว”
มู่เฉียนซีเองก็เห็นพวกเขาแล้ว และนางก็รู้สึกว่าทางเส้นนี้ไปใจกลางดินแดนโอสถเป็นเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว นางไม่มีทางเปลี่ยนเส้นทางเพียงเพราะว่ามีคนมาเกะกะขวางทางแน่นอน
ยังไม่ทันเข้าใกล้ นางก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของจิตสังหารที่พุ่งเข้ามาแล้ว มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พวกนั้นคิดจะลงมือ!
