ครั้นแล้วพวกเขาจึงทำได้เพียงแค่เอาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดมอบให้นางด้วยสีหน้าที่แสนจะขมขื่น ไม่ได้น้ำศักดิ์สิทธิ์แก่นไม้หมื่นปีมาทีนึงแล้ว แถมยังต้องเสียสมุนไพรวิญญาณไปจนหมดตัวอีก
สูญเสียซ้ำสองในคราเดียวจริง ๆ
มู่เฉียนซีเอาสมุนไพรวิญญาณของพวกเขามา และทันทีที่ข้อมือขยับ เข็มยาหลายเข็มก็พุ่งออกไป
พวกเขารู้สึกได้ถึงร่างกายที่เจ็บปวด เดิมทีที่บาดเจ็บก็สาหัสอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นได้
พวกเขาจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความโกรธเกรี้ยว “นี่เจ้า…เจ้าวางยาพิษพวกข้า ไหนเจ้าบอกว่าจะปล่อยพวกข้าไปยังไงล่ะ?”
“พิษแค่นี้ไม่ทำให้พวกเจ้าตายหรอกน่า เพียงแค่พวกเจ้าทำอะไรได้ยากในเวลาครึ่งเดือนนี้ก็เท่านั้นเอง เวลาในการอยู่ในดินแดนโอสถของข้ามันมีค่ามาก หากพวกเจ้าไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเข้า เมื่อถึงตอนนั้นข้าไม่อยากจะเสียเวลา”
พวกเขาโกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอีกครา ถึงแม้ว่าจะไม่ทำให้พวกเขาตาย แต่ก็ทำให้พวกเขากระเด็นออกจากการทดสอบในครั้งนี้แล้ว
พวกเขาเจ็บช้ำใจเป็นอย่างยิ่ง!
และไม่นานนัก ร่างของมู่เฉียนซีก็อันตรธานหายไปต่อหน้าพวกเขา
มู่เฉียนซีเก็บสมุนไพรวิญญาณพลางค้นหาใจกลางของดินแดนโอสถ
ระหว่างทางนี้นางก็ได้พบกับกฎเกณฑ์เข้าแล้ว
สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ต้องมีกฎเกณฑ์บางอย่าง หากหาในที่ที่คุณภาพสมุนไพรวิญญาณดี บางทีอาจจะหาใจกลางของดินแดนโอสถเจอก็ได้
แต่เช่นนี้มันช้าเกินไป ดินแดนโอสถกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ หาก
