โมโหอย่างมาก!
นักปรุงยาของดินแดนโลกสี่ทิศก็โกรธขึ้นบ้างแล้วเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าสำนักโอสถฯ ที่ทรงพลัง พวกเขาต่างก็คิดที่อยากจะเตะคนกลุ่มนี้ลงไปในทะเลสาบเสีย
ผู้อาวุโสหูกล่าวว่า “ลองดูอีกครั้ง ถ้าคราวนี้ล้มเหลว! ก็ทำได้เพียงแค่เลื่อนเวลาการทดสอบออกไปและรอการจัดการของในสำนัก!”
“ครั้งต่อไปถ้าสำนักจะส่งคนมา ก็อย่าปล่อยให้พวกขยะกลุ่มนี้เข้าสู่ดินแดนโอสถได้เป็นอันขาด!”
“ใช่! พวกเขามีคุณสมบัติอะไรที่จะเข้าสู่ดินแดนโอสถได้!”
“…..”
เสียงร้องตะโกนที่ทรงพลังที่สุดคือลูกศิษย์ทั้งหลายของสำนักโอสถฯ ที่จะไม่ปล่อยให้พวกเขาได้เข้าสู่แดนโอสถในครั้งต่อไป?
ดวงตาของมู่เฉียนซีส่องประกายความมืดมิด ถ้าเข้าไปไม่ได้ นางจะไปหาผลจิ่วหยางซวนได้จากที่ไหน!
เงาร่างสีม่วงพุ่งออกมาและมู่เฉียนซีก็รีบพุ่งไปที่ด้านหน้าสุด
คนเหล่านี้ยังคงตะโกนเสียงดัง มู่เฉียนซีรู้สึกว่าพวกเขาเสียงดังจนเกินไปแล้ว จึงเหยียดเท้าและเตะออกไปหลายครั้งติดต่อกัน
“พวกเจ้าเสียงดังเกินไปแล้ว!”
ปัง ปัง ปัง! ร่างทั้งหลายปลิวว่อนราวกับผ้าขี้ริ้วที่ถูกลมพัดตกลงไปในทะเลสาบ
ทุกคนตะลึงงันปากอ้าตาค้างเมื่อเห็นฉากนี้ นาง…นางกลับกล้าถีบศิษย์ของสำนักโอสถฯ ลอยกระเด็นออกไปจริงๆ!
นักปรุงยามากมายของดินแดนสี่ทิศรู้สึกมีความสุขอย่างมาก! เรื่องที่พวกเขาไม่กล้าทำ สาวน้อยผู้นี้กลับทำได้อย่างง่ายดาย
ไห่ฝานและไป๋เหยียนเอ๋อร์กลับมีความสุขในความทุกข์ของผู้อ
